“เฮ้ เสี่ยวชู แบบนี้ไม่ได้หรอก!” พี่น้องทั้งสามรีบโบกมือปฏิเสธ
พี่น้องบ้านนี้มีสามคน ถ้าพ่อแม่ไม่อยู่กับพวกเขา แต่กลับไปให้หลานสาวเลี้ยงดูที่บ้านเย่ชูแทน คำครหาจากคนในหมู่บ้านคงท่วมพวกเขาจนจม
ถึงสิ่งที่เย่ชูพูดจะบาดใจอยู่บ้าง รายได้ของพวกเขาไม่ได้สูงนัก ส่วนเย่ชูก็ต้องมีทรัพย์สินที่อาเล็กกับสามีทิ้งไว้ให้แน่ ๆ คงทำให้พ่อแม่อยู่ดีกินดีขึ้นได้แน่
แต่จะให้เสี่ยวชูเลี้ยงดูพ่อแม่แทนพวกเขาได้ยังไง แบบนั้นพวกเขาจะกลายเป็นคนแบบไหนกัน
“พ่อ!” เย่เม่ามองลุงใหญ่เย่ พ่อไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ หรือคิดจะไปให้เย่ชูเลี้ยงดูที่บ้านจริง ๆ?
แล้วต่อไปพวกเขาจะยังกล้ากลับหมู่บ้านอีกไหม?
เย่จื่อหลานยิ่งหดคอ ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนเป็นผู้ใหญ่ เธอเป็นเด็กสาวคนหนึ่งจะกล้าออกความเห็นอะไรได้
รู้อย่างนี้อยู่บ้านเหมือนน้องชายลูกพี่ลูกน้องก็ดีแล้ว ดันมาอยู่ตรงกลางพายุซะได้ น่ากลัวชะมัด
ตอนนี้เย่จื่อหลานเองก็แอบโทษแม่อยู่บ้าง ถ้าอยากให้เธอเรียนรู้จากอาเล็ก ก็น่าจะพูดกันดี ๆ สิ ขอร้องคนอื่นทั้งทีก็ไม่มีท่าทีของคนมาขอร้องเลย
อิจฉาที่คนอื่นมีรายได้ดี แต่พออ้าปากก็เรียกเขาว่าขอทานออนไลน์ แล้วเธอจะเรียนรู้ได้อะไรล่ะ เป็นศิษย์สายตรงรุ่นสองของแก๊งขอทานหรือไง?
เพราะแม่แท้ ๆ เธอเลยไม่กล้าพูดว่าอยากกลับบ้านไปกับอาเล็ก แต่ก็ยิ่งไม่กล้ากลับไปบ้านคุณปู่
อย่างมากอาเล็กก็แค่ทำหน้าบึ้งใส่ แต่คุณป้านี่ลงมือซ้อมจริง
ลุงใหญ่เย่แค่นหัวเราะเบา ๆ “อายุสี่สิบกว่าแล้ว เจอปัญหาก็ยังรู้จักแต่เรียกพ่อ ไม่แปลกที่แม้แต่น้องสาวแกยังบอกว่าแกไม่ได้เรื่อง”
เย่เม่าก้มหน้า งานของเขาถือว่าดีเป็นอันดับต้น ๆ ในหมู่คนที่ออกไปทำงานจากหมู่บ้านแล้ว ทั้งที่เริ่มต้นไม่สูง แต่ทำได้ขนาดนี้ก็ดีมากแล้ว ยังจะให้เก่งกว่านี้อีกแค่ไหน