【อยู่ ๆ ก็โดนปลอบใจขึ้นมา แถมยังรู้สึกเจ็บจี๊ด ๆ ขึ้นมาอีก นี่มันอะไรกันเนี่ย】
【ง่ายมาก ก็เสี่ยวชูแอบด่าว่าโง่น่ะสิ ถึงจะเป็นความจริงก็เถอะ แต่เสี่ยวชู แบบนี้ไม่ค่อยสุภาพนะ】
【แม่ฉันบอกว่าฉันฉลาดมาก เสี่ยวชูจะมาแอบด่าว่าพวกเราโง่ได้ยังไง!】
“โอเค ๆ ขอโทษนะ ฉันผิดเอง!”
เย่ชูเดินขึ้นไปชั้นบน แล้วหันกล้องไปทางงานเลี้ยงอาหารกลางแจ้งแบบพื้นบ้านในหมู่บ้าน
“ครึกครื้นจัง หมู่บ้านเราไม่ได้คึกคักแบบนี้มาหลายปีแล้ว ต่อให้เป็นงานแต่งงานหรืองานศพก็ยังไม่มีคนเยอะขนาดนี้เลย ดูสิ มีผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านหลายคนไปยืนดูอยู่ตรงนั้น ทุกคนดูมีความสุขกันมาก”
ศูนย์แคลอรีกดเปิดไมค์เอง 【เดี๋ยวนี้คนออกไปทำงานในเมืองกันหมด คนในหมู่บ้านก็เลยน้อยลงเรื่อย ๆ ตอนปีใหม่ยังแทบไม่มีคนเลย บรรยากาศปีใหม่ก็จืดจางลงไปเยอะ】
【เพราะงั้นตอนนี้ทุกคนถึงชอบไปรวมตัวกันไง คิดถึงวันเก่า ๆ ที่ผู้คนมีน้ำใจต่อกัน】
“อ้อ พูดถึงงานแต่งงานกับงานศพ!” เย่ชูหันกล้องไปทางหลังเขา แล้วก็เห็นไม้ไผ่หลายลำมีผ้าแพรสีสันต่าง ๆ กับสีเหลืองห้อยปลิวอยู่เต็มไปหมด
ราวกับรับรู้ว่ากล้องจับภาพอยู่ ผ้าแพรหน้าหลุมศพก็แกว่งไหวไปตามสายลม
เย่ชูทั้งขำทั้งพูดไม่ออก “ฉันเพิ่งเห็นเมื่อเช้านี้เอง ทุกคนใส่ใจกันมาก ถึงกับไปไหว้พ่อแม่ฉัน แต่ผ้าแพรหน้าหลุมศพต้องให้ลูกชายกับลูกสะใภ้ หรือลูกสาวกับลูกเขยเป็นคนเอาไปติดไม่ใช่เหรอ พวกเธอเอาไปติดกันเยอะขนาดนี้ได้ยังไง!”
【เอ่อ ไม่รู้เลย เห็นว่าใกล้ถึงวันเช็งเม้งแล้ว พอเจอร้านขายเป็นชุดก็เลยซื้อไปด้วยกัน มีธรรมเนียมอะไรด้วยเหรอ】
【ธรรมเนียมของเมืองอันหนานแถวนี้ สีแดงเป็นของลูกสาวกับลูกเขย ส่วนสีเหลืองเป็นของลูกชายกับลูกสะใภ้ ลุงป้าน้าอาคงสงสัยกันอยู่ข้างล่างแน่ ว่าทำไมจู่ ๆ ถึงมีลูกชายลูกสะใภ้กับลูกสาวลูกเขยเพิ่มขึ้นมาเยอะแยะ】
【ถึงฉันจะเผาแค่ธูป เทียน แล้วก็กระดาษเงินกระดาษทอง แต่ขอพูดหน่อยนะ เสี่ยวชู เธอเป็นพี่น้องร่วมสาบานที่ไม่ได้เกิดจากพ่อแม่เดียวกันกับพวกเรา ไม่ต้องใส่ใจเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ หรอก ความตั้งใจเหมือนกัน】