นอกจากเย่ชูแล้ว คนตระกูลเย่ก็แตกฮือกระเจิงไปในพริบตา
พวกห่านยังพอสู้ได้บ้าง มูลนกในชนบทก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร แต่ผึ้งนี่สิไม่เลือกหน้าใครจริง ๆ โดนต่อยเข้าก็เอาเรื่องถึงชีวิตได้เลย
เย่ชูมองคนที่นอนอยู่บนพื้น ทั้งโมโหทั้งขำ
ส่วนคนที่ดูไลฟ์จากมุมมองบุคคลที่หนึ่งอย่างปลอดภัย ต่างก็หัวเราะจนแทบกลิ้ง
หน้าบวมแดงเต็มไปหมดแบบนี้ ต่อให้พระพุทธเจ้ามาเห็นก็คงต้องเอ่ยว่า “โยมเอ๋ย ใจเย็น ๆ”
เย่ชูสะบัดมือ ปล่อยให้เป่าฉีบินไปเล่นเอง แล้วก้าวไปข้างหน้าได้เพียงก้าวเดียว
“เดี๋ยวก่อน เสี่ยวชู อย่าเข้าไป ฉันโทรเรียกเจ้าหน้าที่ดับเพลิงแล้ว!” เย่ชิงรีบห้าม เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมคนข้างนอกถึงไม่กล้าเข้ามา ใครจะกล้าเข้ามากันล่ะ
“ใช่แล้ว น้องเล็ก อย่าเข้าไปเลย อันตรายนะ!” เย่เม่ามองเย่ชูอย่างเป็นห่วง
“น้องเล็ก อย่าฝืนเลย ผึ้งที่เลี้ยงไว้ในบ้านไม่ทำให้ใครเป็นอะไรหรอก อย่างมากก็แค่เจ็บหน่อย ใครใช้ให้พวกนั้นบุกรุกบ้านคนอื่นล่ะ โดนลงโทษบ้างก็สมควรแล้ว!” พี่สะใภ้รองเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า
“ไม่เป็นไร พี่ ๆ ไม่ต้องห่วง ฉันต้องไปดูผึ้งของฉันก่อน ส่วนผู้ชายคนนั้นจะตายหรือไม่ก็ช่างเถอะ กว่าจะเลี้ยงผึ้งหลวงขึ้นมาได้ไม่ใช่เรื่องง่าย จะปล่อยให้ตายไม่ได้!”
ทุกคนในห้องไลฟ์สดชะงักไป ไม่มีใครคิดว่าเย่ชูผู้แสนอ่อนโยนจะพูดแบบนี้ออกมา
ลองคิดดู ตอนอยู่บนเขาเมื่อกี้เธอก็เพิ่งเจอเรื่องชวนหงุดหงิด แต่คนเหล่านั้นเป็นผู้ใหญ่ในครอบครัว เธอจึงไม่สะดวกจะระเบิดอารมณ์ใส่
แต่คนนอกที่บุกรุกเข้ามาในบ้านก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ
โดยเฉพาะข่าถังที่พยักหน้าหงึก ๆ ถ้าผึ้งน้อยที่ผลิตน้ำผึ้งแสนอร่อยต้องมาตายเพราะลงโทษคนเลว เธอคงเสียใจมากจริง ๆ