เย่ชิงรีบวิ่งไปบ้านเย่ชู ก็เห็นเย่ชูกำลังไลฟ์สดรื้อของอยู่
“เสี่ยวชู!” เย่ชิงเดินไปหาเย่ชู
“กำลังทำอะไรอยู่เหรอ? กลีบดอกไม้ที่ปลิวผ่านไปเมื่อกี้เป็นฝีมือเธอเหรอ ทำยังไงน่ะ? สวยมากเลย!”
เย่ชูชี้ไปที่ห้องไลฟ์ “นี่ไง พวกเขาก็กำลังถามอยู่เหมือนกัน!”
เย่ชิงหันไปทางห้องไลฟ์ “สวัสดีทุกคน คนดูออนไลน์เยอะขนาดนี้เลย!”
【สวัสดีค่ะ ผู้ใหญ่บ้าน!】
【ผู้ใหญ่บ้านเย่ ใจร้ายเกินไปแล้ว หมู่บ้านจัดเซอร์ไพรส์ใหญ่ขนาดนี้แต่ไม่บอกกันเลย ฉันเป็นคนท้องถิ่น กินงานเลี้ยงอาหารกลางแจ้งแบบพื้นบ้านบ่อยจนคิดจะเปิดโอกาสให้นักท่องเที่ยวแล้วแท้ ๆ ผลคือ...】
【ทำแต่กิจกรรมที่แม้แต่คนท้องถิ่นอย่างพวกเรายังไม่เคยเห็น】
【อิจฉาคนที่ได้อยู่ในงานจริง ๆ】
【ฉันเปิดดูพร้อมกันสองเครื่อง เครื่องหนึ่งดูเสี่ยวชู อีกเครื่องดูเป่าฉี ภาพคนละแบบจนดูแทบไม่ทันเลย】
【ฉันพลาดไปแล้ว ใครมีคลิปตัดบ้าง อยากดูคลิปตัด】
【ลืมอัดไว้ แต่คงมีชาวเน็ตคนอื่นอัดแน่ ๆ เสี่ยวชู รีบเล่าให้ฟังหน่อยสิว่าอาวุธในมือคืออะไร หลักการทำงานยังไง】
เย่ชูมองกองไม้ไผ่ที่ถูกรื้อออกมาแล้ว “จริง ๆ ทุกคนน่าจะเคยได้ยินชื่อหน้าไม้ล้อมเมืองกันนะ แค่ของที่ฉันทำเป็นฉบับย่อส่วนและทำให้ง่ายขึ้น”
“จากนั้นก็เติมดินปืนผสมสารเคมีลงไปนิดหน่อย ใครเรียนเคมีเก่ง ๆ คงพอเดาออกแล้วใช่ไหม”
“ฉันใช้พลาสติกถนอมอาหารทำเป็นว่าว พอมันบินเข้าไปกลางฝูงชนก็เกิดระเบิดเบา ๆ พอดี ทำให้ดอกไม้แตกกระจาย เลยกลายเป็นภาพดอกไม้โปรยปรายลงมา”
【บรรพบุรุษเราเก่งจริง ๆ แค่ประกอบเข้าด้วยกันก็ทำอาวุธที่มีอานุภาพขนาดนี้ได้แล้ว พอรวมกับเทคโนโลยีสมัยใหม่ ฉันยอมใจสุด ๆ!】