เหล่านกแก้วรีบแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง
เย่ชูไปหยิบมีดพร้าในห้องเก็บของ เตรียมขึ้นเขาไปหาวัสดุ
จู่ ๆ ก็เห็นต้าไป๋วิ่งกลับมาอย่างเจ้าเล่ห์ โดยมีลูกห่านตัวหนึ่งตามหลังมา มันยังหันกลับไปจิกเจ้าลูกห่านด้วย
เย่ชูมองต้าไป๋ ดวงตาพลันเป็นประกาย
ต้าไป๋รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงหันหลังวิ่งหนีทันที
“กลับมานี่!” เย่ชูเรียกเสียงเบา ต้าไป๋จำใจหันกลับมา จ้องเย่ชูอย่างระแวดระวัง ยืนมองกันอยู่ห่าง ๆ รักษาระยะห่างเอาไว้
“นาย...พาลูกน้องมาช่วยฉันทำอะไรหน่อยได้ไหม?”
“ห่าน?”
“ถ้าทำดี เดี๋ยวฉันจะยกลูกน้องของนายให้คนอื่น แล้วซื้อห่านตัวเมียมาให้อีกสักสองสามตัว!”
“ห่าน! (พูดตั้งแต่แรกก็จบแล้ว! ฉันเอาตัวโตเต็มวัยนะ! ไม่เอาลูกห่าน!)”
“หึ ตามใจจนเสียคนแล้วสินะ ถ้าไม่ช่วย ฉันจะไปหาต้าอ๋งแทน ต้าอ๋งต้องช่วยแน่”
“ห่าน!” ต้าไป๋พุ่งเข้ามาหนีบชายกางเกงเย่ชูไว้ทันที ทำท่าราวกับไม่ยอมให้เธอไป
“ก็ได้ เห็นว่านายเสนอตัวเอง ถ้าทำได้ดี ฉันจะลองคิดดูว่าจะซื้อห่านตัวเมียให้นายสักสองสามตัว”
ทุกคนชอบกินไข่กันขนาดนี้ ดูท่าคงต้องซื้อห่านโตเต็มวัยมาจริง ๆ
แต่จะตอนต้าไป๋ดีไหมนะ? จริง ๆ ถ้ามีไข่เยอะ การฟักลูกห่านเองก็น่าจะสะดวกกว่า แถมสุขภาพดีกว่าด้วย
แต่ละตัวก็มีพันธุกรรมไม่เหมือนกัน ไว้ค่อยว่ากันอีกที ยังไงถ้าต้าไป๋ไม่เชื่อฟังแล้วก่อกบฏ ก็จับตอนมันซะเลย
ลูกห่านชุดนี้ก็ยกให้คนอื่นไปหมดไม่ได้ ต้องเหลือไว้สองตัว ให้ต้าไป๋รู้สึกว่ามีคู่แข่งบ้าง ไม่อย่างนั้นคงได้ใจจนเหาะขึ้นฟ้า แถมยังช่วยเฝ้าบ้านได้ด้วย
เย่ชูสะพายกระบุงขึ้นหลัง หิ้วตะกร้าเดินขึ้นเขาไป
ระหว่างทาง เธอตัดกิ่งไม้ดอกไม้ข้างทางไปด้วย