“อาจารย์คะ ได้เวลากินข้าวแล้วค่ะ!” ไม่นานเย่ชูกับภรรยาอาจารย์ก็ยกชามกับตะเกียบออกมา
“ทำไมเยอะขนาดนี้ล่ะครับ? อาจารย์หญิง รุ่นน้องหญิง พวกคุณเก่งกันเกินไปแล้ว!”
“รุ่นน้องของเธอต่างหากที่เก่ง ฉันแค่ช่วยก่อไฟ ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไรหรอก!” อาจารย์หญิงไม่กล้ารับความดีความชอบ โดยเฉพาะเมื่อเย่ชูรับปากว่าจะให้น้ำผึ้งเธอไม่อั้น
เธอไม่ได้พูดถึงเรื่องเงิน เพราะรู้ว่าเย่ชูไม่มีทางรับเงินจากเธอแน่ แต่ของดีแบบนี้ย่อมมีค่าหายาก ไว้กลับไปเธอจะคุยกับศาสตราจารย์สูงวัยคนอื่น ๆ รวมถึงครอบครัวของพวกเขาด้วย
ยังไงทุกคนก็มีเงินบำนาญสูง แถมรักชีวิตกันมาก ของดีจริงย่อมแย่งกันซื้อก่อนอยู่แล้ว ดีกว่าซื้อผลิตภัณฑ์บำรุงสุขภาพที่แทบไม่มีประโยชน์พวกนั้นไม่ใช่เหรอ
“อาจารย์หญิง คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ คุณช่วยฉันไว้มากเลย คุณไม่รู้หรอกว่ามีชาวเน็ตมาหาฉันเยอะแค่ไหน พวกเขาเก็บผลไม้ กวาดบ้าน ให้อาหารไก่ เลี้ยงไหมได้ แต่ไม่ค่อยมีใครก่อไฟเป็น ทุกครั้งควันโขมงไปหมด ตอนนี้ฉันไม่กล้าให้ใครเข้าครัวง่าย ๆ แล้วค่ะ!”
“ตอนเช้าได้กินข้าวต้มสักหน่อยสบายท้องดีนะ อุ่นท้องด้วย!”
ทั้งสี่คนนั่งลงยกชามขึ้นกิน รอบข้างมีเพียงเสียงนกร้องกับเสียงไก่ขัน ไม่มีเสียงอึกทึกวุ่นวายอย่างในเมืองเลย
เงยหน้ามองฟ้า ก้มหน้ามองพื้น ในใจรู้สึกปลอดโปร่งอย่างบอกไม่ถูก
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มโออบอวลอยู่ตรงปลายจมูก ทั้งสามคนอารมณ์ดี บางทีนี่อาจเป็นชีวิตที่ผู้คนใฝ่ฝันก็ได้
“เสี่ยวชู ไว้หาเวลาจัดที่ดินสักแปลงนะ เดี๋ยวฉันติดต่อทางสถาบันวิจัยการเกษตรให้ส่งไม้ผลเขตร้อนสายพันธุ์ใหม่ที่พวกเขาเพาะได้มาให้สักสองสามต้น ลองปลูกดู แล้วช่วยจดข้อมูลการเติบโตให้พวกเขาหน่อย”
“อาจารย์คะ?”
“เรียกอาจารย์ทำไม? เธอจดข้อมูลสามปี พอครบสามปีต้นไม้พวกนี้ก็เป็นของเธอทั้งหมด แถมพวกเขาจะให้เทคนิคการปลูกกับอุปกรณ์รักษาความอบอุ่นด้วย ถ้าต้นไม้ผลชนิดอื่นของเธอมีปัญหา ก็ขอให้พวกเขาช่วยได้เหมือนกัน ในเมื่อเธอตั้งใจจะทำให้ใหญ่โต ก็ต้องเรียนรู้เทคนิคดี ๆ ไว้สิ”