“งั้นเราเก็บให้น้อยหน่อยดีกว่า ไม่งั้นคงห้ามใจไม่ให้กินไม่ไหวแน่ เอ๊ะ พวกนกแก้วออกไปกันหมดแล้วเหรอ? กรงนกว่างเปล่าเลย!”
“ใช่แล้ว อาเย่ เป่าฉีออกไปหาลูกหม่อนที่ใกล้สุกแล้ว ถ้าอยากไปหาพวกมันก็เปิดไลฟ์ได้เลย!”
หลินเฉิงเย่กำลังจะตอบตกลง แต่ก็มองศาสตราจารย์เวินโดยไม่รู้ตัว
ไม่ได้ พวกเขาจะทำตัวหมดฟอร์มต่อหน้าเพื่อนของคุณครูเสี่ยวชู เอาแต่คิดเรื่องกินไม่ได้
“ก็บอกแล้วไงว่าพวกเรามาช่วยงานคุณ ต้องช่วยงานสิ เอ่อ... แล้วให้ทำอะไรล่ะ?”
เย่ชูยิ้มบาง ๆ “อาเย่ นายตัวสูง ช่วยทำความสะอาดรังนกให้หน่อยได้ไหม ช่วงนี้พวกนกแก้วชอบแต่งตัวกันใหญ่ ชอบคาบของแปลก ๆ เข้าไปไว้ในรัง”
“ได้ ไม่มีปัญหา!” หลินเฉิงเย่ดีใจมากที่ได้ช่วยงานพวกนกแก้ว
จากนั้นเย่ชูก็มองคนอื่น ๆ ที่กำลังจ้องเธออย่างมีความหวัง
“ฉันสานรังนกไว้ด้วย พวกนกแก้วเหมือนจะเริ่มจับคู่สร้างครอบครัว แยกกันขยายพันธุ์เองแล้ว พวกคุณช่วยเอากรงไปแขวนตามต้นไม้ในสวนผลไม้หน่อยนะ เดี๋ยวฉันคอยดูว่าพวกมันจะแยกครอบครัวกันเองไหม!”
อีกสองคนรับกรงไปอย่างเริงร่า
ส่วนคนที่เหลือ “ช่วยฉันให้อาหารไก่กับเป็ดแล้วกัน ตอนเช้าพอให้อาหารเสร็จพวกมันก็จะกลับรังไปออกไข่ แล้วช่วยเก็บไข่ให้ด้วยนะ ฉันจะไปให้อาหารห่าน บ้านฉันห่านดุมาก กลัวพวกมันรังแกคนแปลกหน้า”
พอนึกถึงเรื่องนี้ เย่ชูก็ถามขึ้น “คุณน้าคะ ที่หอพักอาจารย์มีอาจารย์คนไหนให้อาหารหมาจรจัดบ้างไหมคะ?”
คุณน้าทิงเฟิงพยักหน้า เฮ้อ ถึงจะผูกพันกับย่านนี้เพราะอยู่กันมานาน แต่ก็ยังมีคนแก่บางคนที่ชอบถืออายุข่มคนอื่น
“คุณน้าคะ ถึงหนูจะคิดว่าการให้อาหารหมาจรจัดเป็นเรื่องใจดี แต่หมาแมวพวกนั้นไม่มีคนดูแล แถมชอบขู่คนที่เดินผ่านไปมา พออิ่มแล้วก็ยิ่งออกลูกกันเก่ง คุณน้าลองเอาห่านกลับไปเลี้ยงสักตัวไหมคะ ห่านบ้านหนูหวงเจ้าของมาก เข้าห้องน้ำเองได้ แถมยังอาบน้ำเอง กินไม่เยอะและไม่ค่อยร้อง เป็นสัตว์เลี้ยงที่ดีเลยค่ะ”