เย่ชูหิ้วพวงพีโลควอตสองพวงกลับมาที่ลานบ้านด้านหน้า ก็เห็นเย่ชิงเดินวนไปวนมาในลานด้วยท่าทางดีใจสุดขีด
ไม่รู้ว่าทั้งสองฝ่ายคุยอะไรกัน ซ่งกงที่เมื่อครู่ยังอยู่ในสภาพหมดสภาพ ตอนนี้กลับดูสุขุมขึ้นมาก
แม้เสื้อผ้าจะยังยับยุ่งอยู่บ้าง แต่เห็นได้ชัดว่าเขามีบุคลิกและบรรยากาศของคนมีความรู้
เย่ชูกลัวว่าพวกเขาจะไม่ทันสังเกตเห็นเธอ แล้วคุยเรื่องที่เธอไม่สะดวกฟัง จึงยกพวงพีโลควอตขึ้นพร้อมพูดเสียงดังขึ้น
“พี่ชิง เลขาเจียง พีโลควอตที่บ้านสุกแล้วค่ะ ซ่งกง ลองชิมพีโลควอตที่บ้านฉันดูนะคะ หวานมาก”
“อ้าว พีโลควอตสุกหมดแล้วเหรอ?” เย่ชิงหันมามองเย่ชู
“ต้นที่บ้านฉันยังมีลูกเขียว ๆ อยู่เลย พี่รองบอกว่าถ้าอยากกินคงต้องรออีกสัปดาห์ ไม่คิดว่าของบ้านเธอจะสุกแล้ว”
เย่ชิงรับพีโลควอตมาอย่างไม่เกรงใจแล้ววางไว้บนโต๊ะ “ซ่งกง ไม่ต้องเกรงใจ รีบชิมเลย นี่เป็นต้นพีโลควอตพันธุ์ห้าดาวที่ลุงเขยฉันตั้งใจปลูก พันธุ์ดีมาก ไม่ต้องใช้ยา ไม่ต้องดูแลเป็นพิเศษ ต้นที่บ้านฉันมีทุกปีกินไม่หมด โดนนกจิกไปเสียเยอะ พูดถึงเรื่องนี้ เมื่อก่อนพ่อค้าพีโลควอตแย่งกันมารับซื้อเลยนะ”
จู่ ๆ เย่ชิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ปีนี้ทำไมพ่อค้าถึงเงียบกริบ หรือรู้ว่าสวนผลไม้เปลี่ยนเจ้าของแล้ว เลยไม่เชื่อใจเย่ชู?
หรือคิดจะกดราคาเย่ชูด้วยเรื่องพีโลควอต เพื่อจะได้ซื้อพีชที่มีคุณภาพดีกว่าและมีจำนวนมากกว่าในภายหลัง?
ซ่งเหรินเจี๋ยเงยหน้าขึ้นก็เห็นต้นพีโลควอตอยู่หลังบ้าน พอเห็นผลเต็มต้น เมื่อครู่พวกเขายังชมกันอยู่เลยว่าเจ้าของบ้านขยันจริง ๆ ปลูกต้นไม้ได้ดีมาก
ตอนนี้เห็นเย่ชูเอาพีโลควอตมาให้ชิม เขาจึงกล่าวขอบคุณเธอ