เย่ชิงหัวเราะอย่างร่าเริง ก่อนหยิบกรรไกรกับตะกร้าแล้วเดินไปเก็บพีโลควอต «วิศวกรซ่ง วิศวกรโจว วิศวกรจาง ฉันจะตัดให้พวกคุณด้วยนะ หมู่บ้านเราไม่มีของขึ้นชื่ออย่างอื่น บ้านเสี่ยวชูมีนี่แหละเป็นของขึ้นชื่อที่สุด ใครมาก็ได้ส่วนแบ่ง อย่ารังเกียจกันล่ะ!»
ซ่งเหรินเจี๋ยถึงกับพูดปฏิเสธไม่ออก เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง «คุณเย่ชูดูแลสวนผลไม้ใหญ่ขนาดนี้คนเดียวไม่ง่ายเลย พวกเรากินนิดหน่อยก็พอครับ ผู้ใหญ่บ้านเย่ช่วยเก็บให้พวกเราสักหน่อย พวกเราซื้อเอง!»
«จะให้พวกคุณซื้อได้ยังไงล่ะ มาเยือนทั้งที พวกเราต้องซื้อให้เป็นของฝากสิ!» เจียงวั่งวิ่งเหยาะ ๆ ตามหลังเย่ชิงไป
«ฉันช่วยด้วย! เก็บให้ฉันด้วยนะ ฉันจะเอาไปฝากคนที่ตัวเมืองสักหน่อย วันศุกร์ค่อยกลับมาซื้ออีก เอาไปฝากพ่อแม่»
«นายจะซื้อเหรอ? กิโลละ 30!»
«30 เหรอ?» เจียงวั่งสูดหายใจลึก รู้สึกว่าเย่ชิงกำลังฟันเขา แต่รสชาติแบบนี้ ถ้าจะเอาไปฝากนายกเทศมนตรี ก็ต้องจ่าย 30 จริง ๆ
«เข้าใจแล้ว ผู้ใหญ่บ้านเย่ 30 เหมาะมาก คุณภาพแบบนี้ 30 คุ้มเกินราคา!»
เย่ชิงมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า คนคนนี้โดนอะไรเข้าสิงหรือไง? ปกติซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยังต้องเทียบราคาตั้งสามร้านเพื่อเลือกอันที่ถูกที่สุด วันนี้เธอจงใจฟันเขากิโลละ 30 แต่เขากลับไม่ต่อสักคำ
ซ่งเหรินเจี๋ยมองทั้งคู่เถียงกัน แล้วหันไปมองเย่ชูที่ดูสุขุมกว่าเมื่อเทียบกัน «เจ้าหน้าที่หมู่บ้านรุ่นใหม่ดีจริง ๆ มีพลังเต็มเปี่ยม ภายใต้การนำของพวกเขา หมู่บ้านก็มีชีวิตชีวาตามไปด้วย»
«ใช่ค่ะ ถึงพี่ชิงกับเลขาเจียงจะเถียงกันเป็นประจำ แต่ความสัมพันธ์ดีมาก พอมีเรื่องกับคนนอกก็สามัคคีกันสุด ๆ»
ซ่งเหรินเจี๋ยพยักหน้า «จริงสิ คุณเย่ชู… ถ้าสะดวก ผมขอเก็บดินกับน้ำกลับไปตรวจวิเคราะห์ได้ไหมครับ? ต้นไม้ในหมู่บ้านเปลี่ยนแปลงไปกะทันหัน ต้องมีอะไรเปลี่ยนในแหล่งน้ำหรือผืนดินแน่ ๆ ผมจะเอากลับไปเทียบดูว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า»