“ร้องเพลงเหรอ?” เย่ชูมองหยวนเป่ากับพวกมัน
“ที่นี่เราไม่บังคับให้นกแก้วแสดงนะ เว้นแต่พวกมันจะเต็มใจ!”
“เข้าใจแล้ว ๆ พวกนี้ค่อยไปจัดการทีหลังก็ได้ ขอแค่นกแก้วยอมร่วมมือระหว่างถ่ายทำ บินอยู่ข้าง ๆ คนหรือมาเกาะบนมือก็พอ เดี๋ยวฉันเตรียมตัวก่อน แล้วจะพาคนมาที่นี่อีกที!”
เย่ชูพยักหน้า ส่งพวกเขาออกไปแล้วปิดประตู
เธอให้นกแก้วทั้งหมดไปพักผ่อน จากนั้นก็ย้ายการถ่ายทอดสดไปไว้ในโทรศัพท์ตัวเอง ก่อนเดินขึ้นชั้นบน
“ตอนนี้หมู่บ้านเรายังไม่ค่อยพร้อมต้อนรับนักท่องเที่ยวหรือให้มาตั้งแคมป์ สิ่งอำนวยความสะดวกหลายอย่างยังขาดอยู่ ถึงทุกคนจะเอาอุปกรณ์มาเองได้ แต่เรื่องน้ำกับห้องน้ำก็ยังไม่สะดวกเท่าไร”
“พี่ชิงบอกว่าหมู่บ้านจะปรับปรุง เดี๋ยวทุกคนไปเสนอแนะในช่องแสดงความคิดเห็นของเธอกันนะ อ้อ ฉันมีข่าวดีจะบอกด้วย!”
เย่ชูเพิ่งหันกล้องไปทางชั้นเลี้ยงไหมที่เปลี่ยนเป็นห้าชั้นเสร็จ
【เสี่ยวชู ฉันก็มีข่าวดีจะบอกเธอเหมือนกัน!】จู่ ๆ ชาวเน็ตชื่อฉิงก็แสดงความตื่นเต้นในช่องแสดงความคิดเห็น
“เสี่ยวฉิง? เต่าที่เลี้ยงไว้สบายดีไหม? มันตัวเล็กมาก เธอคงต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิดเลยสินะ!”
ฉิงไม่คิดว่าเย่ชูจะจำเธอได้ทันที เธอรู้ว่าเสี่ยวชูความจำดี แต่ความรู้สึกที่ตัวเองถูกจดจำได้นั้นกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
หลังจากให้ผู้ดูแลเชิญเธอขึ้นไมค์ ฉิงก็แทบเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่
【เสี่ยวชู ฉันมีข่าวดีจะบอก ไล่เป่าที่บ้านฉัน…】
เย่ชูเบิกตากว้างเล็กน้อย กลั้นหายใจ นี่เพิ่งเลี้ยงมาได้แค่ครึ่งเดือนกว่า ๆ คงไม่ใช่ว่าจะบอกว่าเต่าออกไข่แล้วหรอกนะ ถ้าอย่างนั้นเธอจะปิดไลฟ์เดี๋ยวนี้เลย แล้วไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด!