หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เปลี่ยนเป็นชุดชั้นใน กู้เซิงนอนอยู่ด้านนอก ส่วนกู้ลั่วขดตัวอยู่ชิดฝาด้านใน
กู้ลั่วนอนราบบนเตียงอย่างมีระเบียบ ปิดผ้าห่มให้เรียบร้อย
กู้เซิงเป่าเทียนดับ ห้องก็มืดลง
คืนนี้ เสียงลมที่อยู่นอกหน้าต่างชัดเจนเป็นพิเศษ
เขาหลับตา แต่ภาพเมื่อวานกลับผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุด
ดวงตาสีแดงเข้ม ข้อมือที่หักขาด ศพที่ไม่มีหัว และพื้นที่ว่างเปล่าสะอาดตาที่เขากลับไปเห็นในป่าทึบ
เขาบังคับตัวเองไม่ให้คิด แต่ยิ่งพยายามไม่คิด ภาพเหล่านั้นกลับยิ่งพุ่งเข้ามา
ด้านนอกจู่ๆ ก็ฝนตก
ฟ้าแลบวาบหนึ่ง แสงสีขาวน่ากลัวสาดผ่านช่องว่างของกระดาษหน้าต่างเข้ามา ส่องสว่างไปครึ่งห้อง
"ครืน!"
เสียงฟ้าร้องดังก้องตามมา ราวกับวิ่งครูดไปบนหลังคา ทำให้กระดาษหน้าต่างสั่นสะเทือน
กู้ลั่วทั้งตัวหดเล็กน้อย แต่ไม่ได้ส่งเสียง
กู้เซิงก็ไม่ได้ส่งเสียงเช่นกัน
เขาพลิกตัวตะแคงข้าง หันหน้าออกด้านนอก มองเงามืดพร่าบนกำแพงฝั่งตรงข้าม
ด้านหลังมีเสียงขยับตัวเล็กน้อย
ผ้าห่มส่งเสียงดังกรอบแกรบ แล้วมือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากข้างเอวของเขา พันรอบเอวเขาอย่างระมัดระวังและลองเชิง
ร่างของกู้เซิงชะงักเล็กน้อย
"กู้ลั่ว?"
เสียงอู้อี้ดังมาจากด้านหลัง: "อืม"
"เจ้าทำอะไร?"
"เจ้ากลัวฟ้าร้อง"
กู้เซิงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะเบาๆ: "ใครบอกว่าเรากลัวฟ้าร้อง?"
"แล้วทำไมเจ้าถึงพลิกไปพลิกมานอนไม่หลับล่ะ?"
กู้เซิงนิ่งไป
เขานึกไม่ถึงว่าเด็กสาวที่เงียบขรึมเหมือนคนปิดปากคนนี้ จะคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของเขาอยู่ตลอด