ถนนจูเชวี่ยวันนี้ผู้คนไม่มากนัก เพราะไม่ใช่วันตลาดนัด แต่ร้านค้าริมถนนต่างเปิดกันครบ ทั้งร้านผ้า ร้านเครื่องใช้เบ็ดเตล็ด ร้านขนม ร้านปักผ้า เรียงรายติดกันไปหมด
กู้เซิงพานางไปที่ร้านตัดเสื้อผ้าก่อน
เจ้าของร้านหน้าตากลมดูใจดี เห็นกู้เซิงก็ยิ้มแย้มทักทาย “ท่านชายน้อยกู้มาได้หรือ นี่คือใครหรือ?”
ตระกูลกู้ในเมืองหนิงอันนับว่ามีหน้ามีตา เจ้าของร้านจึงพอรู้จักสถานภาพของตระกูลกู้เป็นอย่างดี
แต่ตระกูลกู้มีบุตรชายเพียงคนเดียว ในเมืองก็ไม่มีญาติพี่น้อง เด็กหญิงคนนี้เป็นใครกัน...
“น้องสาวข้า”
น้องสาว? ทำไมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
ตระกูลกู้มีทายาทเพิ่มเมื่อไรกัน หรือว่าจะเป็นลูกนอกกฎหมาย?
เป็นไปไม่ได้ ท่านประมุขตระกูลกู้กับท่านหญิงเป็นคู่ที่เลื่องชื่อเรื่องความรักใคร่กันนัก น่าจะเป็นญาติห่าง ๆ มากกว่า
แม้จะอยากรู้ แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม
“เช่นนั้นวันนี้ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้คุณหนูกู้หลายตัวหรือ?”
“อืม หาที่เหมาะกับนางมาหลายตัว”
เจ้าของร้านกวาดตามองกู้ลั่วขึ้นลง หยุดอยู่ที่รูปร่างผอมบางของนางครู่หนึ่ง แววตาเผลอแวบหนึ่งเป็นใจหาย แต่ไม่นานก็ยิ้ม หันไปหยิบเสื้อผ้าลงมาจากชั้นวางหลายตัว
“ตัวสีเหลืองอ่อนนี้ เด็กสาวใส่แล้วสดใส ตัวสีชมพูบัวนี้ เข้ากับสีผิว ตัวสีเขียวอ่อนนี้ ผ้านุ่ม ใส่หน้าร้อนแล้วเย็นสบาย”
กู้เซิงพลิกดู แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่ชุดกระโปรงยาวสีขาวนวลตัวหนึ่ง
กระโปรงตัวนั้นเป็นผ้าฝ้ายเนื้อละเอียด ชายคอเสื้อปักดอกไม้เล็ก ๆ สีฟ้าอ่อนรอบหนึ่ง ดูเรียบง่ายแต่อ่อนช้อยมีอารมณ์