เวลาล่วงเข้าสู่ยามเย็น
กู้เซิงจูงม้าขาวตัวเล็กเดินเข้าประตูใหญ่ของสกุลกู้
ในลานบ้านมีการจุดโคมไฟแล้ว แสงสีเหลืองอุ่นสาดออกมาจากใต้ชายคา ตกลงบนพื้นอิฐเขียว ราวกับปูด้วยทองคำแตกเป็นเสี่ยงๆ
จากทางครัวลอยกลิ่นหอมของอาหาร ปนกับควันไฟจากฟืนที่ถูกเผา ไออุ่นๆ เช่นนี้ทำให้จิตใจสงบลง
กู้เซิงส่งบังเหียนม้าให้บ่าวที่วิ่งมารับ ลูบคอม้า ม้าขาวตัวเล็กส่งเสียงร้องเบาๆ แล้วเดินตามบ่าวไปที่คอกม้าอย่างว่าง่าย
เขายืนอยู่ในลานกว้าง ก้มลงมองอาภรณ์ของตัวเองอีกครั้ง
ชุดคลุมสีดำแกมเขียวภายใต้แสงสนธยาไม่อาจเห็นความผิดปกติใดๆ จุดที่เขาซักมาครึ่งแห้งแล้ว มีเพียงเข้าไปดูใกล้ๆ เท่านั้นจึงจะเห็นว่าสีเข้มอ่อนไม่สม่ำเสมอกัน
รอยขีดข่วนบนใบหน้านั้นตกสะเก็ดเป็นแผ่นบางแล้ว ไม่ชัดเจนนัก แต่ถ้าพิจารณาอย่างละเอียดก็ยังพอเห็นได้
เขาสูดลมหายใจลึก ปรับสีหน้าบนใบหน้ากลับเป็นท่าทีปกติ ยกเท้าก้าวไปทางห้องโถง
บนโต๊ะอาหารจัดถ้วยชามไว้เรียบร้อยแล้ว
มารดากู้กำลังตักซุปอยู่ พอเห็นเขาเข้ามาก็ยิ้มเอ่ยทัก "เสิงเอ๋อร์กลับมาแล้วหรือ? วันนี้ทำไมกลับช้ากว่าปกติ ถูกอาจารย์กักตัวไว้ที่โรงเรียนหรือ?"
"เปล่าเจ้าค่ะ แค่เดินช้าไปหน่อย"
กู้เซิงดึงเก้าอี้ออกนั่ง ใช้เสียงเรียบเฉยเช่นเดียวกับทุกครั้ง
กู้ลั่วนั่งอยู่ข้างโต๊ะแล้ว มือทั้งสองวางบนเข่าอย่างสุภาพ พอเห็นเขาเข้าก็ทำตาโตเป็นประกายขึ้นชัดเจน แต่มิได้เอ่ยอะไร เพียงมองเขาอย่างเงียบๆ