"กู้เซิง"
อาจารย์เฉินเรียกชื่อ
กู้เซิงลุกขึ้นยืน แปลบทความโบราณช่วงนั้นเป็นภาษาปัจจุบันได้อย่างถูกต้อง ใช้ถ้อยคำสละสลวย ลื่นไหล และยังเสริมที่มาของตำนานหนึ่งเรื่องได้อีกด้วย
อาจารย์เฉินพยักหน้าด้วยความพอใจ
"นั่งลงเถิด"
กู้เซิงนั่งลง มองออกไปนอกหน้าต่างต่อไป
ไม่รู้ว่าหนูน้อยอยู่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง
จางคว่างกระซิบข้างๆ ว่า "สมองเจ้าไปตั้งแต่อย่างไรกันแน่?"
กู้เซิงไม่สนใจเขา
สิบกว่าปีแห่งการมุ่งมั่นศึกษา ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ยังไม่อาจทำให้เขาหวั่นไหวได้
เวลาเช้าผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เที่ยงวัน สำนักศึกษาเลี้ยงอาหาร
ป้าคนครัวต้มซุปเต้าหู้กะหล่ำปลีหม้อใหญ่ กับแป้งแผ่นธัญพืช คนละหนึ่งชามหนึ่งแผ่น
สำนักศึกษา ชีวิตเรียบง่ายเพียงเท่านี้
เหล่านักเรียนนั่งกินกันเป็นกลุ่มๆ ในลานบ้าน พูดคุยกันจอแจ
กู้เซิงถือชาม เดินไปหามุมหนึ่งของบันไดหินนั่งลง ห่างจากผู้คนอย่างมาก จิบซุปพลางพลิกอ่านหนังสือบันทึกเรื่องประหลาดเล่มหนึ่งที่หามาได้จากที่ไหนไม่รู้
จางคว่างถือชามเดินตามมานั่งลงข้างๆ เขา เอาแป้งแผ่นยัดปากแล้วพูดอ้อแอ้ "วันนี้เจ้ามานั่งคนเดียวอีกแล้วหรือ ไประทานข้าวกับพวกเราด้วยสิ จะได้ครึกครื้น"
กู้เซิงพลิกหนังสือหนึ่งหน้า "สงบดี"
ใครที่เคยเป็นครูอนุบาลจะรู้ดีว่าเด็กๆ เสียงดังแค่ไหน
นั่งกินข้าวกับพวกเขา กู้เซิงกลัวหูจะเสีย
จางคว่างเม้มปาก รู้จักนิสัยเขา จึงไม่ฝืน พูดอะไรไม่ได้ก็กินข้าวของตนต่อไป
ขณะนั้นเอง กลุ่มนักเรียนที่รวมตัวกันอยู่ไม่ไกลนักก็ส่งเสียงดังขึ้นมา
"พวกเจ้ารู้หรือยัง? ในภูเขานอกเมืองมีคนเห็นเซียนเข้าให้แล้ว!"