สำนักศึกษาตรอกไป๋ลู่
กู้เซิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง เอามือเท้าคางมองวิวนอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่าย
ห้องเรียนไม่ใหญ่ มีโต๊ะเก้าอี้หกแถว มีนักเรียนยี่สิบกว่าคน โตสุดอายุสิบเอ็ดสิบสอง เล็กสุดห้าหกขวบ
กรอบหน้าต่างเป็นไม้ ปิดด้วยกระดาษโปร่งแสง ลมพัดให้กระดาษนูนเล็กน้อย
ผ่านช่องว่างของกระดาษหน้าต่าง มองเห็นต้นหวยเฒ่าในลานบ้าน กิ่งก้านแผ่กว้างเหมือนร่มเขียวใหญ่ มีนกกระจอกสองสามตัวกระโดดไปมาบนกิ่งไม้
กู้เซิงนั่งอยู่แถวที่สามติดหน้าต่าง ข้างกายคือเพื่อนร่วมสำนักจางคว่าง เด็กชายรูปหน้ากลมท้วน กำลังก้มหน้ากินแป้งงาที่เอามาจากบ้านอย่างลับๆ กินจนเศษแป้งเต็มปาก
ส่วนทางเฉียงด้านหลังของกู้เซิง มีดวงตาคู่หนึ่งกำลังแอบมองเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
นั่นคือเด็กหญิงคนหนึ่งนามสกุลเซิน ในสำนักศึกษา ชื่อเซินเหิง ปีนี้แปดขวบ หน้าตาขาวสะอาด เกล้าผมสองจุก สวมเสื้อคลุมสีเหลืองห่าน นับเป็นเด็กหญิงที่งดงามที่สุดในสำนักศึกษา
นางถือหนังสืออยู่ในมือ แต่สายตาเหลือบไปทางกู้เซิงไม่หยุด เหลือบครั้งหนึ่งก็รีบก้มหน้าลง ปลายหูแดงเรื่อ
เรื่องแบบนี้นางทำมาหลายครั้งแล้ว
ตั้งแต่กู้เซิงเข้าสำนักศึกษาเมื่อปีก่อน เซินเหิงรู้สึกว่าวัยรุ่นผู้นี้ไม่ชอบพูดจา งดงามเกินไปจริงๆ