"...คือที่นี่หรือ? เซียนอยู่ที่ไหนกัน?"
"ลุงฉันบอกว่าอยู่แถวนี้ เดินต่อไปอีกหน่อยก็ถึง!"
"พวกแกช้าลงหน่อยสิ รอฉันด้วย!"
คิ้วของกู้เซิงขมวดมุ่น มีผู้แข็งแกร่งมาอีกหรือ?
เขาหันกลับไปมอง เห็นเด็กหนุ่มสามสี่คนกำลังเดินมาจากทางภูเขานั้น
เป็นพวกเขา
เด็กๆ ในสำนักศึกษาที่ตอนเที่ยงพูดถึงข่าวเซียน
เจ้านายเต๋อจ้วงเดินนำหน้า ทำท่าทางตื่นเต้นเร้าใจ ตามด้วยเด็กผู้ชายอายุไล่เลี่ยกันสองคน และเด็กหญิงอายุแปดเก้าขวบอีกหนึ่งคน เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเขา
พวกเขาหนีเรียนมาด้วยหรือ
ไม่สิ อาจไม่ใช่การหนีเรียน
ดูท่าทางตื่นเต้นของเจ้านายเต๋อจ้วงแล้ว คงแอบหนีออกมาตอนพักเที่ยง และไม่ได้กลับไปเรียนต่อ
ไม่อย่างนั้นพวกเขาไม่สามารถมาถึงได้เร็วขนาดนี้
สีหน้าของกู้เซิงมืดลง
ไม่ชอบมาพากลจริงๆ
ข่าวนี้แพร่เร็วเกินไป ง่ายเกินไป
"เซียน" คนหนึ่งปรากฏตัวในภูเขา บังเอิญถูกชาวบ้านที่ไปตัดฟืนเห็น บังเอิญแพร่ไปถึงหูเด็กๆ บังเอิญอยู่ในระยะที่เด็กๆ แอบหนีมาถึงได้
ทั้งหมดนี้เหมือนมีคนวางกับดักไว้โดยตั้งใจ
และเหยื่อในกับดักก็คือเด็กๆ ที่ไม่รู้อะไรเลยเหล่านี้
กู้เซิงไม่ลังเลอีกต่อไป ย่อตัวลงแล้วเตรียมถอยหนี
พลังของตัวเองในหมู่มนุษย์ธรรมดาอาจจะพอใช้ได้ แต่เมื่อต้องเผชิญกับผู้ฝึกเซียน กู้เซิงไม่มีความมั่นใจเลย
แต่ทว่า เขาเพิ่งถอยหลังไปสองก้าว ชายที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นก็ลืมตาขึ้นมาทันที
ดวงตาคู่นั้นเป็นสีแดงเข้ม เหมือนเลือดที่แข็งตัว ส่องประกายน่าสะพรึงกลัว
"ในที่สุดก็มาแล้ว"
เสียงดูเหมือนจะอ่อนโยน แต่กลับมีความประหลาดที่พูดไม่ถูก