น้ำร้อนเพิ่งต้มเสร็จใหม่ๆ ถังไม้เต็มไปด้วยน้ำอุ่น กลีบดอกไม้ที่ช่วยให้สงบใจลอยอยู่บนผิวน้ำ ไอน้ำลอยละอองอบอุ่นไปทั่วห้องอาบน้ำ
กู้ลั่วยืนอยู่ข้างถังไม้ มองน้ำร้อนใสสะอาดเต็มถัง ทั้งตัวชะงักงัน
นางจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ได้อาบน้ำอุ่นคือเมื่อไหร่
ในวันที่เร่ร่อน แม้แต่น้ำสะอาดสักคำก็ยังเป็นความหวังที่ฟุ่มเฟือย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการอาบน้ำ
หน้าร้อนยังพอทนได้ ไปล้างตัวตามแม่น้ำแบบลวกๆ แต่หน้าหนาวต้องทนเอาความสกปรกบนตัวหนาขึ้นเรื่อยๆ ผมจับเป็นก้อน เหาไต่ไปมาบนหัว คันจนทนไม่ไหว แต่ก็ต้องกัดฟันอดทน
“หนูเอ๋ย ถ้าน้ำเย็นแล้วอาบไม่สะอาด ให้อาสะใภ้ช่วยไหม?”
มารดาของกู้เซิงถามเสียงเบา มือถือก้อนสบู่และผ้าขนหนู สีหน้าใจดี
กู้ลั่วได้สติ รีบส่ายหน้า ใบหน้าขึ้นสีแดงจางๆ หดไหล่ มือทั้งสองเอื้อมไปที่เชือกเสื้อขาดๆ ของตัวเองอย่างเก้อเขิน แต่กลับแกะไม่ออก
เศษผ้านั้นผูกเป็นปมตาย ทั้งสกปรกทั้งแข็ง นิ้วของนางไม่มีแรงเพราะเป็นน้ำกัดเท้า พยายามหลายครั้งก็ไม่สำเร็จ
มารดากู้มองออกว่านางลำบากใจ ไม่พูดอะไรมาก ค่อยๆ ย่อตัวลง ช่วยแกะเศษผ้าหยาบนั้นออก อย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะทำเจ็บ
เศษผ้าหลุดลอกออกทีละชั้น เผยให้เห็นร่างกายที่ผอมจนเห็นโครงซี่โครง
ผิวหนังไม่มีที่ใดสมบูรณ์
รอยฟกช้ำเขียวๆ ม่วงๆ บาดแผลถลอกเก่าใหม่ซ้อนกัน แผลเป็นจากน้ำกัดเท้าแน่นหนา และแผลเป็นยาวๆ หลายรอยที่ตกสะเก็ดแล้ว ราวกับถูกอะไรบางอย่างเฆี่ยนตี
มือของมารดากู้สั่นเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มแน่นจนซีด แต่ก็ไม่พูดอะไรเกินจำเป็น