“กุ๊กๆๆ!”
กู้ลั่วตื่นขึ้นเพราะเสียงไก่ขัน
เสียงนั้นแหลมและกังวาน ไม่รู้ว่ามาจากที่ไหน ลอดผ่านกระดาษติดหน้าต่าง เข้ามาในหูของนาง
นางเบิกตาขึ้นทันที จ้องมองคานไม้สีเทาอมฟ้าที่แปลกตาเหนือหัว นิ่งไปครู่หนึ่ง
ที่นี่...
คือบ้านของพี่ชาย
ที่นี่... คือห้องของพี่ชาย
ความทรงจำเมื่อคืนค่อยๆ ทะยานกลับมา
ความหวาดกลัวในตรอกมืด คำสาปแช่งของนักค้าคน ใบหน้าที่สะอาดอ่อนโยนของเด็กหนุ่ม ตอนที่เขายื่นมือมาคว้ามือของนางไว้
ไม่ใช่ความฝัน นางถูกพี่ชายพากลับมาจริงๆ
ข้างกายมีเสียงหายใจสม่ำเสมอ
กู้ลั่วหันหัวไป ก็เห็นกู้เซิงยังหลับอยู่ นอนตะแคง ใบหน้าหันมาทางนาง ขนตาปรือลง ทอดเงาบางๆ ใต้ดวงตา
ตอนหลับ อาการเกียจคร้านและความแก่แดดของเขาหายไปเกือบหมด ดูเป็นเพียงเด็กอายุเจ็ดขวบธรรมดาๆ คนหนึ่ง
กู้ลั่วไม่กล้าขยับ กลัวจะปลุกเขา จึงนอนนิ่งๆ อย่างนั้น สายตามองไปที่ใบหน้าของเขา เหมือนจะจารึกใบหน้านี้ลงในใจ
ครู่หนึ่ง ขนตาของกู้เซิงกระตุกเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น
เด็กหนุ่มที่เพิ่งตื่นยังมีแววตาคมรางๆ เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่เป็นประกายของกู้ลั่ว ก็หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเกียจคร้านพลิกตัว เอาผ้าห่มคลุมหัว
“...นางจ้องข้าทำไม”
กู้ลั่วรีบเบือนสายตา แล้วหันไปมองคานไม้ พูดเสียงเบา “ไม่...ไม่ได้จ้อง”
กู้เซิงในผ้าห่มส่งเสียงหึๆ ในลำคอ แล้วก็พลิกผ้าห่มออก นั่งขึ้น ผมตั้งชี้เป็นกระจุก คล้ายหงอนไก่
“ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นเถอะ”
กู้เซิงลงจากเตียงแต่งตัว รวดเร็วเป็นหนึ่งเดียว