เขาขยี้คราบเลือดบนข้อนิ้วทีละน้อย ช้า ๆ จังหวะหนึ่ง ราวกับกำลังล้างของบางอย่างที่ต้องระวังเป็นพิเศษ
แผลถูกน้ำจนซีด ขอบแผลเป็นสีชมพูอ่อน ๆ เจ็บก็เจ็บ แต่ความเจ็บนี้ทำให้เขาสติกลับมาสว่างขึ้นบ้าง
เขาล้างมือเสร็จ ก้มลงดึงชายอาภรณ์ขึ้น ใช้ลำธารเช็ดรอยเลือดที่กระเด็นติด
รอยเปื้อนสีแดงคล้ำพอถูกน้ำก็ซึมกระจาย กลายเป็นรอยจางสีชมพู แล้วขยี้ไปขยี้มา ก็มองไม่เห็นแล้ว
เขาทำอย่างบรรจง ตรวจดูชายอาภรณ์ด้านหน้าและปลายแขนเสื้อ ทุกจุดจนแน่ใจว่าไม่มีรอยเลือดชัดเจนหลงเหลือ จึงยืดตัวขึ้น
เงาสะท้อนในลำธารปรากฏแก่สายตา
เป็นชายหนุ่มหน้าตาคมคายเรียวสวย ผมยุ่งเล็กน้อย ใบหน้ามีรอยเลือดจาง ๆ ยาวหนึ่งเส้น เกิดจากกิ่งไม้ขีด ไม่ลึก และแห้งกรังแล้ว
ดวงตามืดหม่นลงกว่าปกติ ราวกับมีอะไรบางอย่างมาบดบัง
เขาจ้องเงาในน้ำอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าใบหน้านั้นช่างแปลกตา
นี่คือตัวเขาที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
หรือว่า... นี่แหละคือตัวตนที่แท้จริงของเขา?
อันที่จริง การฆ่าคนที่อาจเป็นภัยต่อชีวิตของตน กู้เซิงไม่ได้รู้สึกเสียใจหรืออะไรทำนองนั้น
สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวก็คือ ตัวเขาเองดูเหมือนจะไม่รู้สึกขัดเคืองกับการฆ่าคนเลยแม้แต่น้อย
กระทั่งในใจยังมีอะไรบางอย่างที่แฝงอยู่... ตื่นเต้น?