เขาวิ่งไปตามทางแคบนี้ราวกับแมวป่าที่คล่องแคล่ว ทุกย่างก้าวเหยียบลงบนช่องว่างระหว่างก้อนหินกับรากไม้ได้อย่างแม่นยำ ร่างเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย จุดศูนย์ถ่วงกดต่ำ แขนแกว่งตามจังหวะการวิ่ง ลมหายใจนิ่งเรียบราวกับมิได้กำลังหนีเอาชีวิตรอด
พละกำลังของกู้เซิงมิใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเทียบได้
พละกำลัง ความเร็ว ปฏิกิริยา ความอึด ล้วนเหนือกว่าคนทั่วไปหลายเท่า
นอกจากจะบินไม่ได้แล้ว เขาแทบจะเรียกได้ว่าเป็นยอดมนุษย์
บัดนี้ ถึงเวลาเปิดเผยความแข็งแกร่งนี้ให้เห็นถึงคุณค่าที่แท้จริงแล้ว
ปีศาจยุทธ์ที่ไล่ตามอยู่เบื้องหลังผู้นี้
ต้องตาย
แววตาฆ่าหันปรากฏชัดในดวงตาของกู้เซิง
ชายผู้นั้นวิ่งโซซัดโซเซไล่ตามมาบนเส้นทางภูเขา แขนทั้งสองที่หักไม่อาจปัดกิ่งไม้ที่ฟาดใส่หน้าได้ จึงทำได้เพียงทนรับไว้
ใบหน้าเกิดรอยเลือดเป็นทางยาวหลายแห่ง อาภรณ์ถูกพุ่มไม้ฉีกกระชากเป็นริ้วๆ ดูน่าอเนจอนาถยิ่งนัก
อันที่จริง เขาควรจะดูดซับเหล่าโลหิตเป็นทานก่อนเพื่อฟื้นฟูบาดแผล แล้วค่อยมาจัดการเจ้าเด็กเวรนี่
แต่เขาทนกลั้นความแค้นนี้ไว้ไม่ไหวจริงๆ
ต้องฆ่ามันให้ได้!
เลือดในกายเจ้าเด็กเวรนั่น รสชาติต้องเลิศหรูเป็นแน่
กินมันเข้าไป บาดแผลของตนฟื้นฟูได้อย่างน้อยสามส่วน ไม่สิ ห้าส่วน!
ขณะที่เขาคิดเช่นนั้น พุ่มไม้เบื้องหน้าก็เริ่มหนาทึบขึ้นมาอย่างฉับพลัน เกือบจะบดบังเส้นทางภูเขาทั้งเส้น
เงาร่างของกู้เซิงวาบผ่านหน้าพุ่มไม้นั้นราวกับมุดเข้าไป ราวกับหายสาบสูญไป
ชายผู้นั้นกัดฟันไล่ตาม มือปัดพุ่มไม้พุ่มสุดท้ายออก เบื้องหน้าก็เปิดกว้างขึ้นมาฉับพลัน—