ในซอกตรอกลึก ชายฉกรรจ์สองคนสวมเสื้อผ้าหยาบกร้านกำลังกดตัวเด็กผอมบางคนหนึ่งไว้ คนหนึ่งกดไหล่ อีกคนมัดมือมัดเท้า ปากก็ด่าไปด้วย น้ำเสียงอำมหิต
"อยู่เฉยๆ ไว้! ถ้ายังดิ้นอีก ข้าจะหักขาเจ้าให้ดู!"
"เด็กน้อยเวรกรรม คราวนี้เจ้าซวยแล้ว คืนนี้จะขายเจ้าไปยังโรงหญิงนอกเมือง กล้าร้องไห้ละก็ จะไม่ให้เจ้าอยู่รอด!"
"จัดการนางเสร็จแล้ว ฉวยโอกาสที่เทศกาลซ่างหยวนคนเยอะ แอบลักเด็กอีกสองคน พวกเราสองพี่น้องชาตินี้ไม่ต้องห่วงเรื่องปากท้องอีกแล้ว!"
เด็กที่ถูกกดไว้กับพื้นขดตัวเป็นก้อน ผอมจนเหลือแต่โครงกระดูก เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เปื้อนโคลนและเลือด ผมยุ่งเหยิงติดอยู่บนใบหน้า มองไม่เห็นหน้าตา
มือเท้าถูกเชือกป่านมัดแน่น ปากถูกผ้าเปื้อนๆ อุดไว้แน่น ส่งได้เพียงเสียงอู้อี้แผ่วเบา ดั่งสัตว์น้อยที่ถูกทอดทิ้ง ถูกกลั่นแกล้ง ไร้ที่พึ่งแต่ก็ยังดื้อรั้น
พวกค้ามนุษย์
สีหน้าของกู้เซิงเย็นลงทันที
การค้าเด็กแบบนี้ ในชาติก่อนก็มีไม่น้อย
กู้เซิงเคยได้ยินเรื่องเด็กถูกค้ามนุษย์ และพ่อแม่ที่ใช้ชีวิตทั้งชีวิตตามหาลูกของตน ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความทุกข์ทรมาน
พวกค้ามนุษย์ไม่ได้ทำลายเพียงคนคนเดียว แต่ทำลายทั้งครอบครัว
เรื่องนี้ แตะเส้นตายของเขา
ในเมื่อให้เขามาเจอเข้า เขาไม่รังเกียจที่จะโปรยขี้เถ้าใส่ตาสัตว์เดรัจฉานสองตัวนี้สักหน่อย
แต่ไม่ใช่ขี้เถ้าบุหรี่
แต่เป็นเถ้ากระดูกของพวกมันต่างหาก
"เฮ้"
กู้เซิงยืนอยู่ที่ปากตรอก เสียงเย็นชา
"พวกเจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่?"
ชายฉกรรจ์สองคนตกใจกับเสียงที่จู่ๆ ก็ดังขึ้น หันขวับไปดู เห็นเพียงเด็กอายุไม่ถึงสิบขวบคนหนึ่ง ย่อมโล่งใจ ความระแวดระวังบนใบหน้ากลายเป็นความละโมบและดุร้าย
เด็กหนุ่มคนนี้ ใส่เสื้อผ้าปักลวดลายสีเข้ม คาดเข็มขัดหยกขาว เห็นได้ชัดว่าเป็นลูกเศรษฐีผู้ดี
หน้าก็ยังขาวใส หน้าตาคมคาย ถ้าลักไปขาย ราคาคงสูงกว่าเด็กขอทานนั่นเป็นสิบเท่าไม่พอ!"
"เด็กน้อย เจ้ามานี่ ข้าจะถามอะไรหน่อย ถ้าทำให้ลุงพอใจ จะให้ขนมกิน"
ชายฉกรรจ์หน้ามีแผลเป็นกวักมือเรียกกู้เซิง หวังจะล่อเขาเข้ามา
อีกคนฟันหักยิ้มแหย เผยให้เห็นโพรงฟันดำปี๋
"พี่ใหญ่ จะพูดมากับมันทำไม? เด็กนี่คงขาหมดแรงไปแล้ว เราไปจับมันมาตรงๆ เลยดีกว่า คืนนี้รวยกันใหญ่!"
ทั้งสองมองตากัน สองซ้ายขวา ชักมีดสั้นออกมา หน้าตาดุดัน พุ่งเข้าใส่กู้เซิง ฝีเท้าหนักอึ้ง เต็มไปด้วยความชั่วร้ายอันธพาล เห็นได้ชัดว่าเป็นนักโทษคดีซ้ำซาก
กู้เซิงดูเหมือนจะ "กลัว" มากขึ้น กำหมัดทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทา
ในจังหวะที่เกือบจะถูกจับได้ กู้เซิงขยับกายอย่างรวดเร็ว หลบคมมีดของทั้งสองได้อย่างง่ายดาย
ท่วงท่าลื่นไหลราวกับสายน้ำ ความตื่นตระหนกก่อนหน้านี้หายไปหมด เหลือเพียงใบหน้าเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและล้อเลียน
ชายหน้ามีแผลเป็นทางซ้ายพุ่งเข้ามาแต่ไม่ทันการ ยังไม่ทันตั้งตัว กู้เซิงยกเท้าขวา เตะเข้าที่เข่าอย่างแรง
"กร๊อบ!"
เสียงกระดูกแตกก้องกังวาน ในตรอกมืดเงียบนั้นช่างเสียดหู
"อ๊ากก! ขาข้า!"
ชายหน้ามีแผลเป็นร้องลั่น ทรุดตัวลงกับพื้นทันที กอดเข่าที่บิดเบี้ยว เจ็บปวดจนกลิ้งไปกลิ้งมา เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
ชายฟันหักทางขวาตกตะลึงไปชั่วขณะ มือที่ถือมีดค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ล้อเล่นหรือไง เตะเพียงครั้งเดียวก็ทำให้กระดูกผู้ใหญ่หัก นี่มันแรงของเด็กน้อยควรมีหรือ?
ชายฟันหักแม้ดูดุดัน แต่แท้จริงแล้วเป็นแค่คนขี้ขลาดที่รังแกคนอ่อนแอกว่า รังแกเด็กธรรมดาๆ บางทีอาจพอไหว แต่กู้เซิงเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ในข่ายนั้น
เขายังจะเอ่ยปากขอชีวิต กู้เซิงกลับไม่เปิดโอกาส คว้าข้อมือเขาไว้ ปลายนิ้วออกแรงเล็กน้อย บิดเบาๆ
"อ๊ากก! มือข้า!"
เสียงกรีดร้องสุดหัวใจอีกครั้ง แขนของชายฉกรรจ์บิดไปข้างหลังในมุมที่ผิดธรรมชาติ มีดสั้น "ดังปัง" ร่วงลงพื้น
กู้เซิงปล่อยมืออย่างรังเกียจ แล้วชกเข้าที่ท้องเขาหนึ่งหมัด
ชายฉกรรจ์งอตัวเหมือนกุ้งต้ม ดวงตาถลน ทรุดลงกับพื้น สลบไสลไปไม่รู้เรื่องรู้ราว
กู้เซิงเก็บมีดสั้นขึ้นมาเล่นอย่างเพลิดเพลิน อาวุธสังหารที่ควรจะน่ากลัว กลับพลิกกลับไปมาเป็นดั่งหางเสือสีเงินที่สวยงาม
ชาติก่อนว่างๆ เขาก็เคยเรียนหมุนมีดอยู่สองปี เพียงแต่ฝึกบ้างหยุดบ้าง ทำได้เพียงท่าทางง่ายๆ สองสามท่า
ชาตินี้ไม่เคยฝึกฝน แต่พอจับมีดกลับทำได้อย่างเป็นธรรมชาติ
เล่นได้พอสมควรแล้ว กู้เซิงกลับด้านมีด ชี้ปลายมีดไปในอากาศ
"อ๊ากกกก"
ชายฟันหักสะดุ้งตื่นด้วยความเจ็บปวด เพราะเอ็นข้อเท้าของเขาถูกกู้เซิงฟันขาดด้วยมีดเดียว
กับคนชั่วแบบนี้ ใช้วิธีโหดร้ายแค่ไหนก็ไม่มากเกินไป
"ส่งเสียงอะไรนักหนา"
กู้เซิงขมวดคิ้ว
เขายกเท้าเหยียบหัวชายคนนั้น กดลงไปกับพื้นจนแน่น ชายผู้นั้นจึงส่งได้เพียงเสียงอู้อี้
อีกด้านหนึ่ง ชายขาหักกำลังคลานออกจากตรอกอย่างระมัดระวัง กลัวจะดึงดูดความสนใจของกู้เซิง
ต่อให้ถูกเจ้าหน้าที่จับไป ก็ยังดีกว่าตกอยู่ในมือปีศาจตนนี้
ตอนนี้นอกจากความกลัวแล้ว เหลือเพียงความเสียใจที่ท่วมท้น
ทำไมตนเองต้องมาทำอาชีพแบบนี้?
ทำไมไม่หาอาชีพสุจริตทำ?
หากฟ้าให้โอกาสเขาอีกครั้ง เขาจะทำตัวดีๆ แน่นอน
ชายผู้นั้นอธิษฐานในใจไม่ขาด ฟ้าอาจจะให้โอกาสเขา แต่กู้เซิงไม่ให้
"โอ้ เจ้าจะไปที่ไหน? ต้องการให้ข้าชี้ทางไหม?"
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ กู้เซิงมายืนอยู่ข้างหลังชายผู้นั้นแล้ว
รอยยิ้มอ่อนโยน แต่เท้ากลับเหยียบลงบนจุดที่ขาหักอย่างไม่รู้ตัว ท่ามกลางสายตาสิ้นหวัง ค่อยๆ ออกแรง เศษกระดูกที่หักทิ่มเข้าไปในเนื้อ
เหงื่อเย็นชุ่มแผ่นหลังของชายฉกรรจ์ทันที เมื่อกู้เซิงออกแรงหนักขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่เขาอดทนไม่ไหวจะร้องออกมา กู้เซิงกลับใช้ปลายมีดชี้ไปที่ปากของเขา
ชายฉกรรจ์ไม่สงสัยเลย หากเขาส่งเสียงออกมาแม้เพียงเล็กน้อย เด็กหนุ่มตรงหน้าจะตัดลิ้นเขาโดยไม่ลังเล
เขาทำได้เพียงกัดฟันอดทน ในขณะที่กำลังจะสลบไป กู้เซิงก็ยกเท้าออก
"พาคนชั่วคนนั้นไปมอบตัวกับเจ้าหน้าที่ หากข้ารู้ว่าพวกเจ้าไม่ไป..."
กู้เซิงมองเขาจากเบื้องบน ความสังหารแฝงอยู่ในแววตา
"อีกอย่าง ห้ามบอกเจ้าหน้าที่เรื่องคืนนี้เป็นอันขาด ไม่เช่นนั้น นี่จะเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น"
พูดจบ เขาไม่อยากมองท่าทางก้มหัวรับคำอย่างน่าขันของชายฉกรรจ์ หันหลังเดินตรงไปยังร่างเล็กๆ ที่ขดตัวอยู่ที่มุมกำแพง