"บัดซบ! ผู้ใดกล้าลอบโจมตีศิษย์สำนักของข้า!"
มู่หรงเซียวโกรธจัด พุ่งสังหารไปยังทิศนั้นเป็นคนแรก
"สารเลว!"
"รนหาที่ตาย!"
ผู้อาวุโสสำนักศึกษาท่านอื่น ๆ ตาแดงก่ำ พุ่งไปทางเฉินเป่ยในทันทีเช่นกัน
แม้ยังไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เฉินเป่ยคุกเข่าลงเรียกโจวไห่ว่าอาจารย์ แสดงว่าเขาเป็นศิษย์สำนัก แล้วใครจะยอมให้ผู้อื่นมาทำร้ายได้เล่า?
"ให้ตายเถอะ..."
"ข้าตอนนี้ก็แค่ลูกจ้างคนหนึ่ง ยังจะคิดเอาชีวิตข้าอีกหรือ!"
โจวไห่ก็รู้สึกตัวได้เช่นกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ พุ่งเข้าไปสังหาร
แต่ทว่าการจู่โจมฝ่ายนั้นสำเร็จไปแล้ว ห่างออกไปหลายสิบลี้ ต่อให้พวกเขาจะเร็วเพียงใดก็ยากจะเข้าช่วยทัน
กระบี่ที่ใกล้เพียงแค่เอื้อม พุ่งถึงตัวเฉินเป่ยในพริบตา
"รนหาที่ตาย!"
เฉินเป่ยมีปฏิกิริยารวดเร็วยิ่งนัก ตะโกนก้อง ร่างกายพลุ่งพล่านด้วยเปลวเพลิงปีศาจ พลังอันบ้าคลั่งระเบิดออกมาทำลายพันธนาการกฎวิถีได้ในทันใด
ในชั่วขณะที่แสงกระบี่พุ่งถึงเบื้องหน้า เขาคว้าไว้ได้
แต่เพราะแรงกระแทกของตัวกระบี่รุนแรงเกินไป เขาทั้งร่างถูกผลักให้ถอยร่อนออกไปหลายลี้
ทว่าเรือนกายของเขาแข็งแกร่งเกินหยั่ง กระบี่เล่มนั้นกลับไม่อาจทำอันตรายเขาได้แม้เสี้ยวนาที!
"เกิดอะไรขึ้น?"
ตงกัวเฉวียนผู้ลงมือลอบโจมตีตกใจยิ่งนัก รูม่านตาหดเป็นจุดเล็ก ๆ จ้องเขม็งไปที่เฉินเป่ย
เจ้านี่กล้ารับยุทธภัณฑ์ด้วยมือเปล่าได้หรือ นี่ยังเป็นคนอยู่อีกหรือ?
ชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกว่าสิ่งที่ตนเองลอบสังหารไม่ใช่คน แต่เป็นอาวุธเทพในร่างมนุษย์!
"จงตายซะ!"
เมื่อเห็นว่ามู่หรงเซียวและพวกจะมาถึงแล้ว ตงกัวเฉวียนร้อนใจยิ่งนัก
พลังกฎวิถีของจอมพลังขั้นหยั่งธรรมปลดปล่อยออกมา ผลักมือของเฉินเป่ยออกได้ในพริบตา
จากนั้นกระบี่ยาวตวัดไหว พลังกฎวิถีอันบ้าคลั่งในร่างกายนำพาสายฟ้าลมอันไร้ขอบเขต กลับดึงดูดให้ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาวบนฟ้าสลับที่กัน!