"วางใจได้ ข้าทำสิ่งใดก็รับผิดชอบสิ่งนั้น!"
"เมื่อร่องรอยของข้าถูกเปิดเผยแล้ว ข้าก็จะจากไปเอง!"
"ไม่ว่าจะเกิดภัยพิบัติใหญ่หลวงเพียงใด ผู้ไล่ล่าจะมากมายดั่งทะเล ข้าก็จะไม่เป็นภาระให้พวกเจ้า!"
ได้ยินคำพูดของเจิ้งเฉียนคุน อีกทั้งเห็นทุกคนจ้องมองเขาอย่างครุ่นคิด
เฉินเป่ยยิ้มอย่างเจ็บปวด กายกลายเป็นแสงพุ่งลงสู่ลานบ้าน
"ขอบคุณท่านอาจารย์ใหญ่ที่คุ้มครอง หากมีโอกาส เฉินเป่ยจะตอบแทนพระคุณใหญ่หลวงนี้!"
มองมู่หรงเซียวที่ยังลอยอยู่กลางอากาศ เฉินเป่ยก้มหัวคำนับ แล้วหันมาทางโจวไห่ คุกเข่าลงทั้งสองข้าง!
"อาจารย์ แม้ศิษย์ได้ใกล้ชิดท่านเพียงวันเดียว แต่วันหนึ่งเป็นครู ตลอดชาติเป็นเสมือนบิดา!"
"ผู้ฝึกตนในใต้หล้าส่วนใหญ่หวังจะกำจัดศิษย์ให้สิ้นซาก เพื่อไม่ให้สำนักศึกษาเดือดร้อน ศิษย์ยอมตัดความสัมพันธ์อาจารย์ศิษย์!"
"แน่นอน พระคุณของอาจารย์ ศิษย์จะจดจำตลอดชีวิต!"
"หากวันใดยังมีชีวิตกลับมา ศิษย์จะรับใช้อาจารย์ตลอดชีวิต!"
พูดจบ เฉินเป่ยก้มลงคำนับโจวไห่สามครั้ง
บรรยากาศในที่นั้นพลันหม่นหมอง อัดแน่นไปด้วยความอึดอัด
ไม่แปลกที่เฉินเป่ยจะเด็ดเดี่ยวขนาดนี้ แนวคิดปาอ๋องของเขาได้ล่วงเกินผลประโยชน์ของผู้ฝึกตนมากมาย ผู้ฝึกตนในเป่ยฮวงที่มีใจละโมบล้วนอยากกำจัดเขาให้สิ้นซาก
ในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่มีใครยอมเป็นศัตรูกับผู้ฝึกตนทั่วเป่ยฮวงเพื่อเขา และไม่มีใครกล้าล่วงเกินง่ายๆ
รวมถึงสำนักใหญ่เบื้องหลังสำนักศึกษาด้วย!
ผู้คนต่างรู้ดี แต่สำหรับมู่หรงเซียวและเหล่าผู้อาวุโส การจะขับไล่ศิษย์ของตัวเองเพราะเหตุนี้ พวกเขาทำไม่ได้จริงๆ
ยิ่งเป็นศิษย์อย่างเฉินเป่ยด้วยแล้ว!
"บัดซบ! รู้ว่าหนทางข้างหน้ายากเย็น ยังไม่รีบฝึกฝน กลับมาสร้างความซาบซึ้งที่นี่ เจ้าเป็นบัณฑิตจืดชืดจากตำหนักศึกษาหรือไร?"