"ฟ้าดินไร้ปรานี ปฏิบัติต่อสรรพสัตว์ดั่งสุนัขฟาง!"
"ข้าผงาดขึ้นจากความต่ำต้อย ฝึกกายสร้างรากฐาน ท้าทายสวรรค์แย่งชะตาชีวิต!"
"ฟ้าดิน วันนี้ข้าจะแย่งชิงโชควาสนาของเจ้า กลั่นเป็นอิทธิฤทธิ์ของข้า!"
"มาเถิด ให้ข้าได้เห็นความลี้ลับทั้งปวงของเจ้า!"
เฉินเป่ยทะยานขึ้นสู่ฟ้า ตรงเข้าสู่หมู่เมฆอสนีบาต
เขามีเสียงกังวานดุจระฆังทองคำ ท่าทางแผ่ฤทธิ์เดชล้นหลาม ทุกถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ยเต็มไปด้วยเจตนารมณ์การศึกอันท่วมท้น ใจกล้าอันหาที่สุดมิได้
ชั่วขณะนี้ เขาดั่งราชาปีศาจผู้เกรียงไกรในถ้ำมาร หรือไม่ก็ดังเทพนักรบผู้ไม่มีผู้ใดเอาชนะได้บนฟ้าชั้นเก้า!
"ครืนครืนครืน..."
ฟ้าดินดูเหมือนพิโรธต่อวาจาของเขา สายฟ้านับอนันต์คำรามลั่น โผเข้าหา สายฟ้านับพันหมื่นสายกลืนกินเขาทันใด เพื่อเป็นคำตอบ
"ฟ้าเอ๋ย..."
"บ้าแล้ว บ้าแล้ว ไอ้หมอนี่บ้าไปแล้วแน่ ๆ เขาคิดว่าฟ้าดินจะไม่โกรธหรือไง?"
"เฮ้อ ตายแน่ ๆ... สายฟ้านับหมื่นสายนี้ ผู้ฝ่าทัณฑ์ทั่วไปยังหลบไม่พ้น โดนเข้าไปสายเดียวก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด แบบนี้เทลงมา ใครจะทานไหว!"
"ฟ้าผ่าลงโทษช่างดุร้ายเสียจริง! ข้าดูพลังของเขาก็แค่เพิ่งเข้าสู่ระดับอิทธิฤทธิ์ แต่ฟ้าผ่านี้กลับเทียบเท่าสายฟ้าของระดับหยั่งธรรม!"
"จะเทียบแค่ระดับหยั่งธรรมที่ไหนกัน แบบนี้เทลงมา ผู้แข็งแกร่งระดับหยั่งธรรมก็ต้องแหลกสลายหายสูญ!"
เสียงน่าสยดสยองนับไม่ถ้วนดังขึ้น
เหล่าศิษย์ของสำนักตะลึงงัน แม้แต่ผู้เฒ่าของแต่ละตำหนักก็งงเป็นไก่ตาแตก รู้สึกเสียวสันหลังวูบวาบ
รวมถึงมู่หรงเซียว ในยามนี้ก็มีสีหน้าตะลึงพรึงเพริด
เขามองเห็นชัดเจนว่า ผู้ที่กำลังฝ่าทัณฑ์สวรรค์อยู่นั้นคือเฉินเป่ย
ไอ้หนูเอ๊ย ไม่ได้บอกให้มันสงบ ๆ หรือไง? ทหารไล่ล่าของต้าเฉียนก็อยู่ที่เมืองติ้งไห่แท้ ๆ แต่นี่มันกลับโอ้อวดขนาดนี้!
อีกอย่าง จะโอ้อวดก็ช่างเถอะ ไม่เห็นทหารไล่ล่าในสายตา แล้วยังไม่เห็นแม้แต่ฟ้าดินในสายตาอีก!
เจ้านี่มันคิดจะล้มฟ้าล้มดินชัด ๆ!
"ให้ตายเถอะ ศิษย์เอ๊ย ทนไว้นะ อย่าเพิ่งตาย!"
ในลานด้านล่าง โจวไห่แทบหัวใจสลาย
กว่าจะมีลูกน้องมาคนหนึ่ง ถ้าโดนฟ้าดินเล่นจนพังไป จะทำยังไง?