"กระแอม...นี่คือศิษย์ที่ข้าเพิ่งรับเข้ามา ฉินอี้เหยา!"
"อี้เหยา รีบมาคำนับศิษย์พี่ฉู่เฉินของเจ้าเสียสิ!"
โจวไห่วางมือไว้ข้างหลัง สีหน้าเคร่งขรึมแบบอาจารย์แนะนำศิษย์
"อี้เหยาคำนับศิษย์พี่!"
ฉินอี้เหยารีบก้าวไปข้างหน้า คำนับฉู่เฉินด้วยท่าคำนับสตรี!
"โอ้ย! ที่แท้ก็เป็นศิษย์น้อยคนเล็กนี่เอง!"
ฉู่เฉินรีบตอบคำนับ แล้วหยิบกระบี่เล่มหนึ่งออกมา ยิ้มกล่าว: "ศิษย์น้อย พี่พบเจ้าเป็นครั้งแรก ก็ไม่มีอะไรล้ำค่าให้เป็นของขวัญ!"
"กระบี่เล่มนี้ชื่อชิงเฟิง จัดเป็นอาวุธวิเศษ ก็ถือเป็นของขวัญพบหน้ากันเถิด อย่าได้รังเกียจเลย!"
ได้ยินดังนั้น ฉินอี้เหยาตาเป็นประกาย
อาวุธวิเศษ?
นี่คือสมบัติที่หาได้ยากยิ่ง มีเพียงผู้ทรงพลังระดับอิทธิฤทธิ์ที่อบรมบ่มเพาะตลอดปีจึงจะสร้างขึ้นได้
ถึงแม้แต่จวนเจ้าเมืองฉินโจวในอดีต อาวุธวิเศษก็มีเพียงไม่กี่ชิ้นเท่านั้น คิดไม่ถึงว่านางเองจะได้ครอบครองสักชิ้น
เห็นท่าทางดีใจของฉินอี้เหยา ฉู่เฉินรู้สึกภาคภูมิใจเล็กน้อยในใจ
นี่คือหนึ่งในสมบัติไม่กี่ชิ้นที่เขามีติดตัว นำออกมาเป็นของขวัญ นับว่าเพียงพอต่อหน้าตาแล้วใช่หรือไม่?
"เก็บมันไปซะ เจ้าจะไปทำให้ใครขายหน้าอะไร!"
"เอาของระดับอิทธิฤทธิ์มาเป็นของขวัญ ช่างไม่มีความละอายเลยจริงๆ!"
พอฉินอี้เหยากำลังจะรับของขวัญ เสียงของโจวไห่ก็ดังขึ้น ทำให้ฉู่เฉินยืนนิ่งงันทันที
"อาจารย์ อาวุธวิเศษนะ น่าจะไม่ขายหน้าหรอกกระมัง?"
ฉินอี้เหยาก็ยังงงอยู่ นางรู้ว่าอาวุธวิเศษทรงพลังเพียงใด แต่ก็รู้เพียงเท่านั้น ไม่เข้าใจสิ่งสูงส่งกว่านั้นเลย
หรือไม่นางก็จะเข้าใจว่า อาวุธวิเศษตรงหน้ามหามารสำนักของนางนั้น ไม่มีค่าแม้แต่ฝุ่นธุลี
แม้แต่ของที่เฉินเป่ยมอบให้ก่อนหน้านี้ ชิ้นใดชิ้นหนึ่งก็แข็งแกร่งกว่าอาวุธวิเศษนี้เป็นล้านเท่า