ยามเที่ยงคืน ภายในพระราชวังอันโอ่อ่าตระการ เต็มไปด้วยบรรยากาศอันน่าหวาดหวั่น!
จี๋เฟิงลงจากรถที่หน้าประตูอู่เหมิน แล้วรีบก้าวเข้าไปในตำหนักไท่เหอเตี้ยน
ในตำหนักไท่เหอเตี้ยน บรรดาองค์ชายทั้งหลายมารวมกันอยู่แล้ว พร้อมกับขุนนางมากมายที่เดินทางมาถึง ทุกคนมีสีหน้าคร่ำเคร่ง
"ลูกขอคารวะเสด็จพ่อ!"
จี๋เฟิงกวาดสายตามองรอบ ๆ แล้วจึงโค้งคำนับชายวัยกลางคนบนบัลลังก์
"ในเมื่อทุกคนมาพร้อมหน้ากันแล้ว ก็เล่าให้ฟังซิว่าเกิดอะไรขึ้น!"
บนบัลลังก์ จี๋อู๋จี๋กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"ทูลฝ่าบาท กรมเสนาธิการรายงานว่า ได้ยินว่าเก้าองค์ชายแห่งราชวงศ์เฉียนพลาดในการแย่งชิงบัลลังก์ หลบหนีมายังต้าโจวของเรา และถูกสำนักศึกษาช่วยไว้!"
"แล้วราชวงศ์เฉียนส่งคนมาทวงตัว แต่กลับถูกสำนักศึกษาสังหาร ในบรรดาผู้ตาย รวมถึงองค์ชายสามแห่งราชวงศ์เฉียนด้วย!"
ด้านล่าง อัครเสนาบดีกรมเสนาธิการรายงานตามความจริง
เมื่อได้ยินเช่นนี้ จี๋เฟิงที่อยู่ในฝูงชนก็มีแววตาคมกริบ
สำนักศึกษานี้ทำลายแผนการใหญ่ของเขา เขากำลังคิดอยู่ว่าจะสั่งสอนพวกมันอย่างไร
ไม่คิดว่าโอกาสจะมาถึงเร็วนัก!
"พูดต่อ!"
บนบัลลังก์ จี๋อู๋จี๋กล่าวเย็นชา
"ฝ่าบาท ตามข่าวที่เชื่อถือได้ ครั้งนี้ราชวงศ์เฉียนมาแบบคุกคาม สำนักและดินแดนศักดิ์สิทธิ์มากมายส่งคนไปร่วมด้วย หากเปิดศึกจริง ผลที่ตามมาสำหรับต้าโจวเราคิดไม่ถึง!"
"เพราะหลายพันปีมานี้ ต้าโจวเรายึดถือกฎของบรรพบุรุษ นอกเหนือจากสำนักศึกษาแล้ว ไม่เคยยอมให้สำนักหรือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ใดมาแตะต้องดินแดนของต้าโจวเราเลย!"
"การกระทำเช่นนี้ทำให้สำนักและดินแดนศักดิ์สิทธิ์ใหญ่ ๆ ไม่พอใจมานาน หากเปิดศึกครั้งนี้ ก็จะมีศัตรูล้อมรอบเราอย่างแน่นอน!"
อัครเสนาบดีกรมเสนาธิการกล่าวรายงานต่อไป
เมื่อพูดจบ บรรยากาศในที่นั้นก็แข็งทื่อขึ้นมาทันที