"ศิษย์พี่ ท่านแน่ใจหรือว่าจะอยู่ต่อ?"
โจวไห่เหลือบตามองมู่หรงเซียว
"แน่นอน ในฐานะเจ้าสำนัก ข้าจะจากไปได้อย่างไร?"
"อีกอย่าง ศิษย์น้อง ข้ามีเจ้าอยู่ด้วย คงไม่มีปัญหากระมัง?"
มู่หรงเซียวเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
โจวไห่หน้ามืดตามัว คำว่า "มีเขาอยู่ด้วยคงไม่มีปัญหา" หมายความว่าอย่างไร? ขนาดตัวเองยังไม่มั่นใจเลยนะ!...
นี่มันศิษย์พี่ซานจ้างจริงๆ ด้วย ทั้งพูดมากและมีความรับผิดชอบสุดขีด
"เอาล่ะ นี่คือกระบี่เซียนหนึ่งเล่ม เจ้าเอาไว้ป้องกันตัว หากสถานการณ์ไม่ดี จงใช้มันหนีทันที!"
โจวไห่ส่ายหน้า หยิบศาสตราเซียนประเภทกระบี่เล่มหนึ่งส่งให้มู่หรงเซียว
"อะไรนะ กระบี่เซียน?"
"ของมีค่าเช่นนี้ให้ข้า แล้วศิษย์น้องเจ้าจะใช้อะไร?"
มู่หรงเซียวตกใจสุดขีด เขารู้อยู่แล้วว่าศิษย์น้องเล็กเป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่ ตอนนี้ก็ได้พิสูจน์แล้ว!
"ข้าไม่เป็นไร!"
โจวไห่โบกมือ เพื่อความปลอดภัย เขาแอบสวมเกราะป้องกันสูงสุด สวมสร้อยคอสูงสุด แม้แต่ในทะเลจิตเขายังวางระฆังคุ้มครองวิญญาณระดับจักรพรรดิไว้หนึ่งใบ!
ในเวลาเดียวกัน เขาก็หยิบมงกุฎจักรพรรดิมาสวมบนศีรษะ มือซ้ายถือแส้ตีเทพ มือขวาถือกระบี่สังหารเซียน ล้วนเป็นอาวุธจักรพรรดิจริงๆ ทั้งสิ้น
คราวนี้เขามีความมั่นใจมากขึ้น
มีสมบัติมากมายคุ้มครองขนาดนี้ ต่อให้จักรพรรดิสูงสุดมาเอง ก็คงจะหนีรอดได้กระมัง?
ต่ำกว่าจักรพรรดิสูงสุด ฟาดให้ตายคาที่ ถึงเวลาแล้วที่จะทำให้ชื่อเสียงของเขาเลื่องลือ!
"แม่เจ้า..."
"ศิษย์น้อง ศาสตราเซียนมากมายขนาดนี้ เจ้าไม่ได้บรรลุมรรคาด้วยการหลอมอาวุธหรอกกระมัง?"
มู่หรงเซียวที่เพิ่งจะซาบซึ้งใจเมื่อครู่ ถึงกับตะลึงงัน เพราะสัมผัสถึงกลิ่นอายของสมบัติเหล่านี้ไม่ได้ เขาจึงคิดว่ามันเป็นเพียงศาสตราเซียนทั้งหมด
แต่ถึงอย่างนั้น ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาตกตะลึงแล้ว!