"เปรี้ยง..."
ขณะที่หม้อทองแดงปะทะกับตราใหญ่ แสงเขียวแดงสาดส่อง กระแสพลังอันบ้าคลั่งก็ปราบพื้นที่สามร้อยลี้ของสำนักศึกษาให้ราบคาบในพริบตา
เหลือเพียงเรือนเล็กเดี่ยวเดียวดายที่อยู่ฝั่งตำหนักคลังคัมภีร์ และภูเขาจำลองที่กดทับจี๋ควยไว้ทางตำหนักถามมรรคาเท่านั้น!
"บัดซบ..."
"พวกเจ้าพวกนี้มันโรคจิตหรืออย่างไรกัน!"
"จะสู้ก็สู้ไป ทำไมต้องมาทำลายสำนักศึกษาของข้าด้วย!"
"ชดใช้ค่าเสียหายมา!"
โจวไห่บันดาลโทสะขึ้นมาทันที
เจ็ดปีในสำนักศึกษา เขามองที่นี่เป็นบ้านมานาน ไหนเลยจะยอมให้ใครมาทำลายเช่นนี้ได้!
"เจ้าด่าใคร?"
ฝ่ายเฉียนซานทง ชายชราถือตราใหญ่จ้องโจวไห่ด้วยสายตาเย็นชา
"ข้าด่าเจ้าแล้วอย่างไร? เจ้าสมองพิการฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง หรือว่ายังด่าไม่สะใจ อยากฟังข้าด่าอีกรอบ!"
"วันนี้ของที่พังเสียหาย ต้องชดใช้ตามราคา ไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!"
โจวไห่เบิกตาจ้อง เขาเองก็มีอารมณ์โกรธเป็นเหมือนกัน
"บังอาจ!"
ได้ยินดังนั้น ชายชราผู้นั้นเคราผมตั้งชันด้วยความโกรธ ยกมือขึ้น ตราใหญ่ก็ปกคลุมฟ้าดินกดลงมาหาโจวไห่
"กลิ้งไป!"
แต่ทว่าในขณะนั้น เสียงคำรามอันดังสนั่นก็ดังขึ้น แผ่นศิลาจารึกบินมาจากขอบฟ้า พุ่งชนเข้ากับตราใหญ่นั้นอย่างหนัก
"เปรี๊ยง เปรี๊ยง เปรี๊ยง..."
สุญญากาศระเบิด กระแสพลังพลุ่งพล่าน
พื้นดินของสำนักศึกษาสามร้อยลี้ที่ถูกทำลายไปแล้ว ยังถูกพลิกไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับถูกไถนาหลายร้อยครั้ง
"ผู้ใดกันที่บังอาจมาก่อกวนในสำนักศึกษา คิดว่าสำนักศึกษาไร้ผู้คนหรืออย่างไร!"
เสียงตวาดดังลั่น ม้วนภาพเขียนเหินมาจากนอกฟ้า เบื้องบนยืนอยู่เป็นร้อยคน
แผ่นศิลาจารึกนั้นบินกลับ ลงสู่มือของหนึ่งในนั้นพอดี