เวลาผ่านไปทีละน้อย!
สามชั่วยามต่อมา พลังปราณในลานก็หมดสิ้น ทุกคนถึงได้ละจากสภาพการฝึกฝนอย่างไม่เต็มใจนัก!
แม้กระทั่งหลี่ฉางชิงก็ผ่านภัยพิบัติกลับมาได้สำเร็จ เมื่อทะลวงสู่ระดับหยั่งธรรมได้แล้ว ร่างกายของเขาก็มีกลิ่นอายแห่งวิถีอยู่ในตัว
"ศิษย์ทั้งหลาย พวกเจ้ากลับมาเถิด!"
เสียงของโจวไห่ดังขึ้น กล่าวแก่เฉินเป่ยและฉินอี้เหยา
"ช้าก่อน จงนำตัวศิษย์ทรยศผู้นี้ไปด้วย!"
แต่ในขณะนั้นเอง เฉินช่างก็เอ่ยขึ้น
ถัดมา เจิ้งเฉียนคุนในหมู่ผู้คนรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่าง
กระบี่ปราณอันแหลมคมพุ่งเข้าไปในร่างของเขา ทำลายพลังฝึกปรือทั้งหมดของเขาทันที
"อาจารย์!"
เจิ้งเฉียนคุนตกใจสุดขีด มองไปที่เฉินช่างด้วยความไม่อยากเชื่อ
"อย่าเรียกข้าว่าอาจารย์ ข้าไม่มีศิษย์เช่นเจ้า!"
"เมื่อเพื่อนร่วมสำนักประสบภัย เจ้ากลับมองข้ามไป วันหน้าหากสรรพสัตว์ต้องทุกข์ภัย เจ้าก็จะเพียงแค่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ กระนั้นหรือ?"
"วันนี้เจ้าละเลยศิษย์น้องเฉินเป่ยของเจ้า จงไปขอขมาต่ออาจารย์อาโจวไห่ของเจ้าด้วยตัวเองเถิด!"
เฉินช่างตวาดออกมาเสียงดัง ก่อนหน้านี้ที่เขาไม่สนใจเจิ้งเฉียนคุน ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่สังเกตเห็นการกระทำของเจิ้งเฉียนคุน
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เฉินช่างอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บใจ!
"จงนำตัวไป!"
ไม่ยอมให้เจิ้งเฉียนคุนโต้แย้ง เฉินช่างยกมือขึ้นกวาด กระแสพลังอันพลุ่งพล่านก็ห่อหุ้มตัวเขาพาไปอยู่ตรงหน้าเฉินเป่ยทันที
"ถูกต้อง จงนำตัวเขาไป!"
"เด็กผู้นี้จิตใจไม่บริสุทธิ์ ไม่ว่าอาจารย์ของเจ้าจะลงโทษอย่างไร พวกเราจะไม่ยุ่งเกี่ยว!"
เสียงของหลี่ฉางชิงดังขึ้น จ้องมองเจิ้งเฉียนคุนด้วยสายตาเย็นชา กล่าวกับเฉินเป่ย!