"ตูมๆๆ ..."
ร่างของเฉินเป่ยหลังผ่านการหลอมรวมวัตถุยุทธภัณฑ์หลากหลายชนิดมาแล้ว ก็เหมือนแท่งเหล็กก้อนใหญ่ก้อนหนึ่ง
ครานี้เมื่อกลืนกินแก่นแท้ของมังกรน้ำเข้าไป ก็ราวกับเติมวัตถุใหม่เข้าไปในการหลอมรวมอีก
ภายใต้การหลอมละลายของเปลวเพลิงเทพฝูซาง ประกอบกับคัมภีร์จักรพรรดิร้อยหลอม ก็เป็นดั่งการเผาและตีเหล็ก บำเพ็ญเพียรกายของเขาอีกรอบหนึ่ง
เมื่อคลื่นพลังอัดหนึ่งพุ่งออกมา หลังจากย่อยแก่นแท้มังกรน้ำและเปลวเพลิงเทพฝูซางจนหมดแล้ว เฉินเป่ยรู้สึกได้ว่าพลังชีวิตของตนแข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย กระทั่งพลังบำเพ็ญในคัมภีร์จักรพรรดิร้อยหลอมก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย
"ช่างเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดยิ่งนัก!"
เฉินเป่ยดีใจอย่างยิ่ง ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าสักวันหนึ่งจะสามารถบำเพ็ญด้วยการกินได้
ในช่วงเวลาต่อมา เขาแทบจะกินไปพลางบำเพ็ญไปพลาง ทุกคำที่กินเข้าไป ร่างกายของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างละเอียดอ่อน
อีกด้านหนึ่ง โจวไห่ที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยอยู่พลันรู้สึกเศร้าใจขึ้นมา
ช่างไม่ยุติธรรมเสียจริง!
เหมือนกันทั้งนั้นที่กินข้าว ทำไมคนอื่นกินแล้วแข็งแกร่งขึ้น ส่วนตัวเองกินแล้วไร้ประโยชน์!
"พี่ใหญ่สุดยอดไปเลย! กินข้าวก็ยังเพิ่มพลังบำเพ็ญได้อีก!"
ฉินอี้เหยาจ้องมองเฉินเป่ยด้วยความเหลือเชื่อ
"นั่นแน่นอน! ตั้งแต่โบราณกาลมา ผู้ที่กลายเป็นมังกรได้ ล้วนมีพลังบำเพ็ญอย่างน้อยก็ขั้นเซียน!"
"แม้พลังปีศาจมังกรในเนื้อนี้จะถูกขจัดออกไปแล้ว แต่พลังชีวิตระดับเซียนยังคงเหลืออยู่ไม่น้อย!"
"ผู้แข็งแกร่งระดับเซียน แค่เลือดหยดเดียวก็สามารถเคลื่อนภูเขาพลิกทะเลได้ พลังชีวิตอันมหาศาลนั้นจะเล็กน้อยได้อย่างไร เจ้าน้องศิษย์กลั่นกลืนมันได้ ย่อมเพิ่มพลังบำเพ็ญได้แน่นอน!"