"บังอาจ! สำนักศึกษาของเจ้าช่างกล้านัก กักขังแม้แต่โอรสของข้า!"
เมื่อเห็นจี๋ควยถูกกดข่ม ฝ่าบาทโจวก็ทรงพิโรธ ไอราชันแผ่กดดันไปทั่วที่ประชุม!
"ดีจริง สำนักศึกษา ตอนนั้นต้าโจวรับพวกเจ้าไว้ด้วยไมตรี ทว่าไม่คิดว่าพวกเจ้าจะบังอาจกักขังแม้แต่สายเลือดราชวงศ์โจว นี่คิดจะก่อกบฏหรือ!"
ภายในค่ายต้าโจว จี๋เฟิงลอบดีใจ
เขาอยากขับไล่สำนักศึกษาที่ชอบเข้ามายุ่งมานานแล้ว ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเปิดโอกาสให้ เขาจะพลาดได้อย่างไร
"คนของข้า จงตามข้ามาช่วยน้องเจ็ด!"
เพื่อแสดงความรักใคร่ฉันพี่น้อง จี๋เฟิงออกคำสั่ง นำคนบินตรงไปยังภูเขาจำลอง
"ใครกล้า!"
ทว่ากลับมีเสียงเยือกเย็นดังขึ้น แผ่นศิลาในมือเย่เฮ่อหรานพุ่งออกมา กลายเป็นขนาดร้อยจั้ง ขวางอยู่เบื้องหน้าทุกคน
"เย่เฮ่อหราน เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"
จี๋อู๋จี๋สายตาเย็นชา ในฐานะจักรพรรดิ เกียรติยศของเขามิอาจท้าทาย!
"มิได้หมายความอันใด!"
"ผู้ใดก็รู้ดีว่าสำนักศึกษาต้าโจวสืบทอดปณิธานแห่งเซียนบรรพกาล กระทำตามเจตจำนงสวรรค์ คุ้มครองมวลประชา!"
"หลายปีมานี้ สำนักใหญ่ทั้งหลายข่มเหงชาติต่าง ๆ ชิงชัยเอาประโยชน์ ชีวิตประชาชนมิได้อยู่ในสายตา!"
"แต่เจ้าจงถามใจตัวเอง สำนักศึกษาต้าโจวเคยรุกรานต้าโจวแม้เพียงเสี้ยวหนึ่งหรือ? เคยทรยศต่อราษฎรนับร้อยล้านของต้าโจวหรือไม่?"
"ความดีความชอบของสำนักศึกษาต้าโจว ข้ามิต้องเอ่ยถึง แต่เจ้าควรรู้ สำนักศึกษาต้าโจวไม่เคยหมายหัวผู้ใด!"
"การกักขังเด็กคนนี้ในวันนี้ ย่อมต้องมีเหตุผล!"