"ใช่แล้ว ๆ! น้องหนุ่ม ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะอายุเพียงเท่านี้ กลับได้รับสืบทอดวิชาของเซียนผู้ยิ่งใหญ่ ครอบครองศาสตราเซียนแห่งมนุษย์โลกเช่นนี้ได้!"
"มีเจ้าอยู่ สำนักศึกษาต้าโจวต้องรุ่งเรืองอย่างแน่นอน!"
"อีกอย่าง ตามหลักแล้ว คนอย่างเจ้าเช่นนี้ควรจะโด่งดังไปทั่วเป่ยฮวงแล้ว เหตุใดข้าซึ่งอยู่ในสำนักศึกษาเดียวกัน กลับไม่เคยได้ยินชื่อเจ้ามาก่อน!"
"ไม่ทราบว่าน้องหนุ่มมีชื่อว่ากระไรหรือ?"
วางถ้วยชาลง เย่เฮ่อหรานมองโจวไห่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไม่มีความชื่นชมที่ผู้ใหญ่มีต่อผู้น้อยเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป แม้แต่คำเรียกก็เปลี่ยนไปแล้ว
คนอื่น ๆ ก็มองไปที่โจวไห่อย่างฉงนสนเท่ห์!
ใช่แล้ว คนเช่นนี้จะไม่มีชื่อเสียงได้อย่างไร?
โจวไห่ทำหน้ากระอักกระอ่วน! คำถามนี้ทำให้เขาอายจนไม่กล้าพูดชื่อตัวเองเลยทีเดียว!
"ฮ่าฮ่าฮ่า... ผู้อาวุโสเย่ไม่ทราบ ที่แท้ศิษย์น้องของข้า โจวไห่ ผู้นี้ก็โด่งดังไปทั่วเป่ยฮวงมานานแล้ว เพียงแต่คนอื่นไม่รู้ความจริง ชอบฟังข่าวลือแล้วเล่าต่อกันไปเอง!"
แต่ในขณะนั้นเอง มู่หรงเซียวก็หัวเราะลั่น ทำให้ทุกคนเปลี่ยนสีหน้าทันที!
"อะไรนะ โจวไห่งั้นหรือ!"
"เขาคือโจวไห่ คนที่ถูกเล่าลือว่าเป็นอัจฉริยะเสื่อมถอยที่สำนักศึกษามีเพียงหนึ่งเดียวในหมื่นปี นั่นหรือ!"
ทุกคนอุทานด้วยความตกใจ แม้แต่เย่เฮ่อหรานก็ทำหน้าตาตะลึงงันไปด้วย!
มีเพียงโจวไห่เท่านั้นที่หน้ามืดครึ้ม คิดในใจว่าช่างทรมานเหลือเกิน!
ดูสิ ใครว่าเขาไม่มีชื่อเสียงไปทั่วเป่ยฮวงกัน? ชื่อเสียงนี้มันใหญ่มากเสียด้วยซ้ำ!
เพียงแต่ว่า คำว่า "อัจฉริยะเสื่อมถอย" นี่มันเป็นความคิดของไอ้ลูกเวรตัวไหนกันแน่ ฟังแล้วช่างขัดหูยิ่งนัก!
"ฮ่าฮ่าฮ่า ใช่แล้ว ศิษย์น้องของข้าผู้นี้ก็คือโจวไห่นี่เอง!"