"ฮ่าฮ่าฮ่า ข้ารู้สึกว่าคำพูดของท่านผู้อาวุโสผู้นี้มีเหตุผล หนี้ต้องใช้ ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต!"
"ทำของเสียหายก็ต้องชดใช้ อาณาจักรต้าเฉียนยินดีชดใช้หินวิญญาณชั้นยอดสามร้อยล้านก้อน!"
ทันใดนั้น ท่ามกลางฝูงชนของอาณาจักรต้าเฉียน ชายชราผู้ถือตราก็หัวเราะออกมาดังลั่น
ผู้คนพากันจ้องมองด้วยสายตาดูถูก บรรพชนแห่งราชวงศ์เฉียนผู้นี้ไร้ยางอายเกินไปจริง ๆ ไม่เคยเห็นบรรพชนที่กระดูกอ่อนเช่นนี้มาก่อน!
"ถึงจะดูเข้าท่าอยู่บ้าง!"
"เชิญขึ้นมาพูดกันข้างบนเถอะ!"
โจวไห่ตาเป็นประกาย ยกมือขึ้น พลันภูเขาศักดิ์สิทธิ์ก็ปลดปล่อยพลังอันนุ่มนวลออกมา ดึงชายชราผู้นั้นมาอยู่ข้างกายเขา
เท้าเพิ่งจะแตะพื้น บรรพชนแห่งต้าเฉียนผู้นี้ก็อดไม่ได้ที่จะใจสั่นสะท้าน จิตวิญญาณแทบจะสั่นเทา
โอ้ฟ้าเอ๋ย ข้าทำอะไรลงไป? กลับกล้าเหยียบยืนบนศาสตราเซียน นี่มันจะทำให้อายุสั้นเอาน่ะสิ!
ขาทั้งสองข้างของเขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ ร่างกายทรุดลงนั่งกับพื้นทันที
โจวไห่มองดูเขา ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเย็น
เขายังสงสัยด้วยซ้ำว่าถ้าไม่กลัวว่าจะทำให้ศาสตราเซียนแปดเปื้อน เจ้าคนนี้จะตกใจจนฉี่ราดกางเกงหรือไม่
สิ่งที่เรียกว่าอวดเบ่ง ก็เป็นเช่นนี้แหละ!
เอาศาสตราเซียนมาอวดเบ่ง ความรู้สึกนี้ช่างสุขใจจริง ๆ
"ท่า...ท่านผู้อาวุโส... เรา... เรา... ลงไปคุยกันข้างล่างดีหรือไม่?"
ชายชราผู้ถือตราทนกับความหวาดผวาในใจไม่ไหวจริง ๆ จึงพูดตะกุกตะกักมองโจวไห่
"ไม่จำเป็น หากอยากลงเขา ก็ต่อเมื่ออาณาจักรต้าเฉียนส่งหินวิญญาณชั้นยอดสามร้อยล้านก้อนมาส่งให้ก่อน!"
"ไม่เช่นนั้น ข้าคนนี้เกลียดคนที่พูดโกหกที่สุด ถึงตอนนั้นจะให้เจ้านั่งอยู่ตรงนี้ หรือนอนหมอบอยู่ข้างล่าง ก็ไม่แน่แล้ว!"
โจวไห่ยกมือโบกแล้วหัวเราะ
ทุกคนในที่นั้นใจสั่นสะเทือน นี่มันการข่มขู่อย่างโจ่งแจ้งชัดเจน!