"เจ้าหมอนี่ หุบปากไปเลย!"
"ยังไม่รีบไปอีก มาทำไม!"
มู่หรงเซียวหน้าง้ำเหมือนก้นหม้อ หากทำได้ เขาคงจะตีเจ้าหมอนี่สักที
ที่ว่าตนเองชอบเข้าหอนางโลม นี่มันใส่ร้ายป้ายสีชัด ๆ...
"ข้ามาจับคนเที่ยวสำมะเลเทเมาไง เจ้าว่าข้ามาทำไม?"
"ศิษย์พี่เอ๋ย ไม่ใช่ว่าข้าจะว่าเจ้า ข้าแค่จากไปแป๊บเดียว เจ้าก็อดใจไม่ไหวแล้วหรือ?"
"กลางวันแสก ๆ ยังวิ่งเข้าหอนางโลม เจ้าเร่งร้อนหนักหนานักหรือ!"
"ไม่ได้ ๆ ข้าต้องช่วยเจ้าให้พ้นจากกองหญิงงาม ข้ายังไม่ทันได้เสวยสุขเลย จะปล่อยให้เจ้าจมปลักไม่ได้เด็ดขาด!"
โจวไห่ยักไหล่ คำพูดเดียวแทบทำมู่หรงเซียวกระอักเลือด!
บนโลกนี้ยังมีความยุติธรรมอยู่อีกหรือ!
ตัวเองเป็นคนเที่ยงตรงมาตลอด สุดท้ายกลับได้ชื่อเสียงแบบนี้!
ช่างโมโหจริง ๆ!
"อยากตายก็รีบไปตาย ที่ไหนมีแต่เรื่องไร้สาระ!"
ขณะนั้นเอง เสียงตวาดดังขึ้น หญิงงามระดับหยั่งธรรมคนหนึ่งพุ่งมาถึงด้านหลังโจวไห่ในพริบตา ยกมือตบลงบนกระหม่อมของโจวไห่ทันที
แม้จะมองระดับบำเพ็ญของโจวไห่ไม่ทะลุ แต่นางทั้งหลายพินิจดูแล้ว ผู้นี้อายุกระดูกเพียงยี่สิบกว่าเท่านั้น
ต่อให้เป็นอัจฉริยะสุดยอด สูงสุดก็เพียงระดับอิทธิฤทธิ์
สำหรับนางระดับหยั่งธรรมแล้ว การฆ่าเขาง่ายดายยิ่งนัก
แต่ทว่า ในขณะที่นางคิดว่าฝ่ามือนี้จะปราบโจวไห่ได้ ก็เห็นโจวไห่หันตัวอย่างรวดเร็ว ชกหมัดออกมาอย่างเร็วปานสายฟ้า!
เหมือนกับตอนที่จัดการหลี่เหยียนเมื่อครู่ ไม่มีพลังอานุภาพใดฮือฮา เป็นเพียงหมัดเดียว แต่ในชั่วพริบตาก็ใช้พลังฝึกกายของคัมภีร์จักรพรรดิร้อยหลอมถึงขีดสุด