"เจ้าโชคดีนัก ที่ได้ตายใต้ฝีมืออาวุธจักรพรรดิ นับว่าเพียงพอให้เจ้าอวดไปได้ทั่วฟ้าแล้ว!"
โจวไห่ส่ายหน้า!
ไม่ต้องสงสัย วิญญาณของนางก็ถูกโถงปีศาจภักดีกักขังไว้เช่นกัน
สำหรับผู้ที่เรียกตนเองว่านักบำเพ็ญและมองสรรพชีวิตดั่งมดปลวกเช่นนี้ โจวไห่ไม่มีความเมตตาแม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินเสียงครวญครางของวิญญาณหญิงผู้นั้น เขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้น สายตาไล่กวาดไปยังนักบำเพ็ญโดยรอบ
เหล่าผู้ฝึกตนที่เมื่อครู่ยังตื่นเต้นดีใจ บัดนี้กลับยืนนิ่งเงียบราวกับรูปปั้น
ไม่มีใครคาดคิดว่าท่านหญิงหรูเหยียนแห่งระดับหยั่งธรรมจะสร้างความตื่นเต้นเพียงใดเมื่อปรากฏตัว แต่กลับตายได้อย่างน่าขันเพียงนี้
อีกฝ่ายไม่ต้องใช้แม้แต่อิทธิฤทธิ์ ก็สังหารนางได้อย่างง่ายดาย
"ถึงตาพวกเจ้าบ้าง!"
มุมปากของโจวไห่ยกยิ้ม ในสายตาของคนเหล่านี้ รอยยิ้มนั้นช่างเหมือนกับรอยยิ้มของปีศาจร้าย
"อย่านะ..."
เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นนับไม่ถ้วน ผู้คนนับพันไม่มีโอกาสแม้แต่จะหนี ก็กลายเป็นเลือดและเนื้อกระจายทั่วพื้นเพียงชั่วพริบตาที่โจวไห่โบกมือ
วิญญาณจำนวนมากถูกดูดเข้าไปในโถงปีศาจ เสียงร้องโหยหวนยิ่งน่าสยดสยอง นี่คือเสียงร่ำไห้ของวิญญาณนับหมื่นอย่างแท้จริง!
"ศิษย์รัก เจ้าชอบโถงปีศาจนี้หรือไม่?"
โจวไห่หันไปมองฉินอี้เหยา พลางเอ่ยยิ้ม ๆ
"เจ้าค่ะ ท่านอาจารย์ ข้าชอบมาก!"
ฉินอี้เหยารีบพยักหน้า นางชอบโถงปีศาจนี้จากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ
ทรงพลังยิ่งนัก ราวกับเป็นขุมนรกของคนชั่วร้ายโดยแท้
"ข้ามอบให้เจ้า!"
"จำไว้ ต่อจากนี้ด้วยของวิเศษชิ้นนี้ ต่อให้เจ้าทำให้ฟ้าทะลุก็ไม่เป็นไร แต่หากเจ้ากล้าทำชั่วใช้มันก่อภัยแก่ผู้คน อย่าโทษที่ข้าจะลงโทษศิษย์ที่ชั่วช้า!"