"ระวัง..."
เสียงตะโกนนับไม่ถ้วนดังขึ้น
นักบำเพ็ญระดับอิทธิฤทธิ์กว่าร้อยคนที่ตั้งใจจะรวมกลุ่มกันต่อต้านโจวไห่ เมื่อเผชิญหน้ากับฝ่ามือมหึมาที่บดบังฟ้าบดบังดิน พวกเขาจึงได้รู้ว่าความคิดของตัวเองช่างน่าขันเพียงใด
พลังทำลายล้างอันบ้าคลั่งนำมาซึ่งภัยคุกคามความตายที่ไม่มีที่สิ้นสุด ทำให้พวกเขาหัวใจสลาย อยากจะหันหลังหนี
แต่กลับพบว่าในเวลานี้ แม้แต่จะขยับตัวก็ยังเป็นความปรารถนาที่ฟุ่มเฟือย
เมื่อเผชิญหน้ากับฝ่ามือที่ทาบลงมา พวกเขาแม้แต่อิทธิฤทธิ์ในกายก็ยังไม่อาจใช้ได้ มีเพียงปล่อยให้ความมืดมิดปกคลุม จนทำให้พวกเขาจมสู่ความนิโรธมลายอันเป็นนิรันดร์
"ไม่..."
บางคนร้องตะโกนสุดเสียง แต่ก็ไร้ประโยชน์
เมื่อฝ่ามือตกลงมาอย่างสิ้นเชิง กลุ่มก้อนเลือดจำนวนมากก็ระเบิดกระจาย สุดท้ายกลายเป็นความว่างเปล่า
พลังนิโรธมลายทำลายล้างร่องรอยการดำรงอยู่ทั้งหมดโดยสิ้นเชิง!
"นี่..."
เมื่อเห็นฝ่ามือที่ทำลายล้างฟ้าดินนี้ มู่หรงเซียวและตู้ไห่ก็ถึงกับสับสนวุ่นวายสิ้นเชิง
ช่างเป็นวิชาโจมตีที่ทรงพลังยิ่งนัก ยากจะหาผู้ใดต้านทานได้!
นี่คือพลังที่แท้จริงของศิษย์น้องเล็กหรือ?
เพียงชั่วพริบตาก็สังหารนักบำเพ็ญระดับอิทธิฤทธิ์ทั้งหมด ฝ่ามือนิโรธมลายของโจวไห่ทาบลงมาอีกครั้ง
บนแท่นสังเวย ค่ายกลส่งตัวเปล่งประกายแสงนับไม่ถ้วน พยายามจะต้านทานพลังของฝ่ามือนี้
แต่ทว่าเมื่อแสงสีดำวาบผ่าน พลังปกป้องค่ายกลก็แตกสลายไม่หยุดหย่อน แม้แต่ลวดลายค่ายกลก็แตกสลายสิ้นเชิง
เมื่อฝ่ามือมหึมาหายไป ฟ้าดินกลับคืนสู่สภาวะปกติ ลวดลายค่ายกลบนแท่นสังเวย รวมถึงเครื่องมือบางอย่างที่ใช้ก่อค่ายกลต่างก็กลายเป็นเศษชิ้นส่วน
เมื่อเห็นดังนั้น โจวไห่จึงกวาดสายตามองลงไปด้านล่างอีกครั้ง
เพียงเห็นใต้ศาลาดูดาว ผู้คนหลายแสนคนบนสองฝั่งแม่น้ำใหญ่ต่างพากันหวาดกลัวจนแทบจะทรุดลงกับพื้น