อูวันลี่แทบครึ่งร่างกายหายไป เมื่อครู่ยังมีแขนขาครบทั้งสี่ บัดนี้เหลือเพียงแขนเดียวและขาเดียว
"เอามันมาให้ข้า แล้วจะไว้ชีวิตเจ้า!"
อูวันลี่สีหน้าโหดเหี้ยม มือที่เหลือเพียงข้างเดียวกำลังบีบลำคอระหงของฉินอี้เหยา ยกนางขึ้นสูง ดวงตาเต็มไปด้วยสังหาร
โจวไห่ตะลึง มองเห็นโถงปีศาจภักดีลอยอยู่กลางอากาศ ก็พลันเข้าใจทันที
อูวันลี่ที่ไหนกันจะฆ่าคนทุกคนที่เห็น?
นี่มันชัดๆ คือฆ่าคนชิงสมบัติต่างหาก!
ดูท่าครึ่งร่างกายที่หายไปของเขา คงเกี่ยวข้องกับโถงปีศาจภักดีไม่ผิดแน่!
"เจ้าอย่าหวังเลย... นี่คือสิ่งที่ท่านอาจารย์มอบให้ข้า ต่อให้ตายข้าก็จะไม่มอบให้ใคร!"
ฉินอี้เหยากำแขนอูวันลี่ไว้แน่น หายใจไม่ออกเอ่ยขึ้น
"หาความตาย!"
"สมบัติเช่นนี้ คนธรรมดาอย่างเจ้าก็คู่ควรครอบครองหรือ?"
"เมื่อเจ้าไม่ยอมให้ ข้าก็อยากเห็นว่า ฆ่าเจ้าแล้วไร้ซึ่งนาย มันจะยังขัดขืนได้อีกหรือไม่!"
อูวันลี่ตะโกนก้องด้วยเสียงแผดแห้ง
ยามนี้เขาทั้งโกรธ แต่ที่มากกว่านั้นคือความอึดอัดคับแค้น
เดิมทีแผนการของเทพเจ้าสูงสุดดำเนินไปได้ด้วยดี ทว่าแล้วกลับมีโจวไห่โผล่มาขวาง ทำให้เขากระเจิดกระเจิงพ่ายแพ้
คิดจะใช้ยันต์ทะลุกำแพงหนีไปให้ไกลหมื่นลี้ ผลปรากฏว่าพลังยันต์ไม่พอเพียง พุ่งไปได้เพียงพันกว่าลี้ก็ถูกเตะหลุดออกจากอุโมงค์มิติ
ลุกขึ้นคิดจะหนีต่อ ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเล่นอยู่กับวังเล็กๆ หลังหนึ่ง
วังน้อยนั้นดึงดูดสายตาเขาได้ในทันที ความลี้ลับมหัศจรรย์ และเสียงร้องโหยหวนสะเทือนใจที่ดังออกมาจากข้างใน ล้วนบ่งบอกว่าสิ่งนี้ไม่ธรรมดา
โดยเฉพาะเมื่อเห็นวิญญาณของหลี่เหยียนอยู่ภายในวัง เขาถึงกับตะลึงงันไปทั้งคน