"อาจารย์ งั้นศิษย์ขอไปหอเก็บคัมภีร์ก่อนนะขอรับ!"
เมื่อได้รับความเห็นชอบจากโจวไห่ ฉินอี้เหยาก็อยู่ไม่ติด หมุนตัววิ่งตรงไปยังหอเก็บคัมภีร์ทันที!
อีกด้านหนึ่ง ไป๋ซู่ซู่พึ่งนึกขึ้นได้ถึงจุดประสงค์ที่มาครั้งนี้ กำลังจะขอให้โจวไห่เปิดทางสะดวกให้พวกนางบ้าง แต่กลับถูกหลิงลั่วเสวี่ยฉุดดึงตัวออกไปจากที่นั่นเสียก่อน!
"ศิษย์น้องเล็ก เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?"
ที่หน้าหอเก็บคัมภีร์ ฉู่เฉินกำลังทบทวนบันทึกการบำเพ็ญเพียรที่บรรพชนท่านหนึ่งทิ้งไว้ พอเห็นฉินอี้เหยามาถึงก็ยิ้มทักทายขึ้น
"ท่านอาจารย์รองบอกว่า ตำหนักคลังคัมภีร์เป็นของบ้านเรา อยากมาอยากไปก็ได้ตามใจ จะต้องขอความเห็นท่านศิษย์พี่ใหญ่ด้วยหรือ?"
ยังไม่ทันที่ฉินอี้เหยาจะตอบโต้ ก็ได้ยินหลิงลั่วเสวี่ยเอ่ยขึ้นเสียก่อน
"ศิษย์น้องอี้เหยา อย่าไปสนใจนางเลย พี่สาวจะพาเจ้าไปหาคัมภีร์บำเพ็ญวิชาผนึกยันต์ให้!"
"ศิษย์พี่ไป๋ซู่ซู่ของเจ้าน่ะ เป็นอัจฉริยะด้านวิชาผนึกยันต์ เชื่อเถอะ หากมีนางร่วมชี้แนะด้วย เจ้าจะก้าวหน้าเร็วราวกับโบยบิน!"
ระหว่างพูด หลิงลั่วเสวี่ยก็ฉุดฉินอี้เหยาเดินเข้าหอเก็บคัมภีร์พร้อมกับไป๋ซู่ซู่
ฉู่เฉินทำหน้างงงวย ศิษย์น้องเล็กเข้าไปก็ว่าไปอย่าง แต่สองคนนี้ก็ได้รับความเห็นชอบจากท่านอาจารย์เล็กแล้วหรือ?
เขาไม่กล้าพูด ไม่กล้าถาม นี่มันคนที่มาพร้อมกับศิษย์น้องเล็กเลยนะ!
ส่วนไป๋ซู่ซู่ที่แอบเข้าไปในหอเก็บคัมภีร์ได้สำเร็จกลับรู้สึกเก้อเขินขึ้นมา การลวงผ่านแบบนี้มันง่ายเกินไปหรือเปล่า?
"ศิษย์น้องเล็ก เจ้าตามข้ามานี่!"
นึกได้ว่าตนได้อาศัยแสงของศิษย์น้องเล็ก ไป๋ซู่ซู่จึงฉุดฉินอี้เหยาเดินไปยังเขตหนังสือสะสมวิชาผนึกยันต์ ตั้งใจจะนำทางฉินอี้เหยาในการบำเพ็ญวิชาผนึกยันต์ด้วยตนเอง
แต่ทว่า เพิ่งมาถึงที่นี่ สายตาของฉินอี้เหยาก็ถูกแผ่นหยกเจียระไนชิ้นหนึ่งดึงดูดเข้าเสียแล้ว