"อี้เหยา เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง รีบตื่นเร็ว!"
ฉินอี้เหยา สีหน้าซีดขาว โจวไห่อุ้มนางมาที่ลานหญ้า เขย่าตัวนางอย่างแรง สุดท้ายก็ป้อนยาวิเศษสารพัดชนิด ฉินอี้เหยาจึงค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมาอย่างช้า ๆ
"อี้เหยา..."
เห็นฉินอี้เหยาลืมตา โจวไห่ก็อยากจะถามว่านางพบเจออะไรมาบ้าง
แต่พูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกฉินอี้เหยาขัดขึ้นมา
"อาจารย์ ขอบคุณท่านมาก!"
"ศิษย์คิดว่าคงไม่ได้พบท่านอีกแล้ว!"
"ท่านเก่งจริง ๆ ถึงขนาดจักรพรรดิก็ไม่ใช่คู่มือของท่าน!"
"ท่านสังหารจักรพรรดิเพื่อช่วยศิษย์ใช่หรือไม่?"
ในวินาทีที่เห็นโจวไห่ชัด ฉินอี้เหยาน้ำตาไหลริน กอดคอโจวไห่แน่นแล้วร้องไห้
โจวไห่ทั้งตัวแข็งทื่อ ตะลึงงันไปชั่วขณะ
อะไรกัน สังหารจักรพรรดิ?
เด็กนี่กล้าคิดได้อย่างไรกัน?
"อี้เหยาเอ๋ย เจ้าเข้าใจผิดไปหรือไม่?"
โจวไห่อยากจะอธิบายสักสองสามประโยค แต่ฉินอี้เหยาไม่เปิดโอกาสให้เขา
"อาจารย์ อย่าพูดเลย ศิษย์เห็นหมดแล้ว!"
"มีจักรพรรดิปรากฏตัว ต้องการสังหารศิษย์ ถึงขั้นมหามารสำนักก็ต้านทานไม่อยู่!"
"หากไม่ใช่เพราะม่านพลังสีเขียวปรากฏขึ้นในยามวิกฤต ศิษย์คงตายไปแล้ว!"
"ศิษย์รู้ดี ว่านั่นคืออาจารย์กำลังปกป้องศิษย์!"
"จริงอย่างที่คิด ไม่นานนักอาจารย์ก็ปรากฏตัว ต่อสู้กับอาวุธจักรพรรดิของผู้นั้น สุดท้ายก็เผชิญหน้ากับจักรพรรดิ!"
"ศิษย์ทนไม่ไหวจนหมดสติ แต่หากมิใช่อาจารย์สังหารจักรพรรดิ แล้วจะช่วยศิษย์ได้อย่างไร?"
"ขอบคุณอาจารย์!"
ฉินอี้เหยาซาบซึ้งใจสุดขีด นางรู้ดีว่าอาจารย์คือที่พึ่งพิงที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตของนาง
จริง ๆ ด้วย หากมีอาจารย์อยู่ แม้จักรพรรดิมาก็ไร้ประโยชน์
"ฮ่า ๆ ๆ... เป็นเรื่องที่ควรทำ... ทั้งหมดเป็นสิ่งที่ควรทำ!"