"ฟ้าผ่า..."
"กระอักเลือด..."
ทั้งสองราวกับถูกภูเขานับหมื่นลูกทับถม ต่างพ่นเลือดสดออกมาเป็นกำใหญ่
เมื่อร่วงถึงพื้น เส้นเอ็นและกระดูกทั่วร่างกายแหลกสลาย
เหล่านักศึกษาสำนักศึกษาที่นอนราบอยู่เห็นดังนั้น ต่างผุดลุกขึ้นนั่งพร้อมกัน จ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยตาเบิกกว้าง
ก่อนหน้านี้ไม่มีใครเห็นว่าโจวไห่ฆ่าผู้แข็งแกร่งขั้นผสานหนึ่งคนนั้นได้อย่างไร
แต่คราวนี้ทุกคนได้เห็นชัดเจน
นี่คือการกล่าววาจาเป็นกฎ ฟ้าดินพลิ้วไหวตามคำพูด
นี่คือลักษณะเด่นที่สุดของปราชญ์ในตำนาน!
โจวไห่เป็นปราชญ์จริงๆ ด้วย!
คลื่นแล้วคลื่นเล่า ความตกตะลึงที่โจวไห่สร้างไว้ก่อนหน้านี้ยังไม่จางหาย ความตกตะลึงในครั้งนี้ยิ่งทวีคูณจนสุดจะบรรยาย!
"ไม่... ท่านเซียนโปรดไว้ชีวิตด้วย!"
"พวกข้าน้อยตาไม่มีแวว ไปล่วงเกินท่านเซียน ขอท่านปราชญ์โปรดไว้ชีวิต พวกข้าน้อยยอมเป็นทาสชั่วภพชั่วชาติ รับใช้ท่านเซียน!"
ผู้แข็งแกร่งขั้นผสานหนึ่งสองคนนั้นสิ้นหวัง รีบร้องขอชีวิตเสียงดังลั่น
หากลุกขึ้นได้ เชื่อว่าเวลานี้พวกเขาคงกราบหัวแตกไปแล้ว
"มารับใช้ข้า แค่นายก็คู่ควรหรือ!"
สายตาโจวไห่เย็นชา ฝ่ามือค่อยๆ กำแน่นขึ้น
"อ๊ากก..."
เสียงร้องโหยหวนสุดหัวใจดังออกมา!
ในฟ้าดินมีกฎวิถีที่มองไม่เห็นผูกมัดสองคนนั้น ค่อยๆ บดขยี้พวกเขาทีละน้อย
เหล่านักศึกษาในสำนักจ้องมองด้วยความตะลึง เห็นสองคนนั้นกลายเป็นเถ้าธุลีต่อหน้าต่อตา แม้แต่วิญญาณดั้งเดิมก็ไม่อาจหลงเหลือได้
"ลุกขึ้นเถิด!"
หันหลังกลับ โจวไห่ยกมือขึ้น พลังที่มองไม่เห็นหลั่งไหลเข้าไปในกายของทุกคน
ทุกคนรู้สึกได้ว่าบาดแผลหายไปเกือบครึ่ง ร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยเรี่ยวแรง