บนที่สูง หลังหินก้อนใหญ่ที่ผุกร่อนไปตามกาลเวลา ม่อซังอวี๋เก็บพลังวิญญาณกลับ แล้วเอ่ยกับเฟิ่งสิงอวี้ที่อยู่ข้างกายว่า “จัดการหัวหน้าพวกมันไปสามคนแล้ว ที่เหลือแม่ทัพฉู่คงรับมือเองได้”
เฟิ่งสิงอวี้กวาดตามองสนามรบเบื้องล่าง “การลอบสังหารไม่เบาเลย แต่ดูคล้ายต้องการบั่นทอนกำลังและหยั่งเชิงมากกว่า ดูท่าอีกฝ่ายก็รู้ดีว่าอาศัยการซุ่มโจมตีเพียงครั้งเดียวยากจะเอาชีวิตเขาได้”
การต่อสู้เบื้องล่างดำเนินต่อไปราวหนึ่งเค่อ
เมื่อเหล่านักฆ่าเห็นว่าการจู่โจมล้มเหลว หัวหน้ากลับตายอย่างไร้สาเหตุ จึงเป่าปากส่งสัญญาณเสียงแหลม ก่อนล่าถอยเข้าป่าเขาอย่างรวดเร็วแล้วหายลับไป
ฉู่เทียนสงตรวจนับกำลังพล พบว่าทหารองครักษ์ส่วนตัวเสียชีวิตไปสิบกว่านาย บาดแผลที่แขนของเขาเองก็ต้องพันใหม่เช่นกัน
เวินจือเสี่ยกระโดดลงจากรถม้า รีบช่วยเขาพันแผลใหม่ ทว่าสายตากลับอดไม่ได้ที่จะมองไปยังหน้าผาสูงชันเงียบสงบทั้งสองฟาก
เมื่อครู่มีคนแอบช่วยพวกเขาอยู่หรือไม่
หรือจะเป็นพี่สาวม่อกับพี่ใหญ่เฟิ่ง
หัวใจของเวินจือเสี่ยเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
นางเงยหน้ามอง มีเพียงโขดหินขรุขระกับพุ่มไม้เบาบาง ไม่เห็นเงาคนแม้แต่น้อย
ตลอดเส้นทางต่อจากนั้น การลอบสังหารทำนองเดียวกันเกิดขึ้นอีกสองครั้ง
ทุกครั้งพวกเขาล้วนได้รับการช่วยเหลือจากยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ณ ช่วงเวลาคับขันที่สุด
เดิมทีเวินจือเสี่ยคิดว่าตนคิดมากไปเอง แต่เมื่อได้รับความช่วยเหลือต่อเนื่องหลายครั้งเช่นนี้ คำตอบในใจนางก็ยิ่งชัดเจนขึ้นทุกที
ต้องเป็นพี่สาวม่อกับพี่ใหญ่เฟิ่งแน่!
พวกเขาถึงกับแอบคุ้มครองอยู่ในเงามืด มิตรไมตรีเช่นนี้ นางชั่วชีวิตก็ยากจะตอบแทนได้หมด
ฉู่เทียนสงเองก็พอจะเดาเรื่องทั้งหมดออก ในใจจึงรู้สึกซับซ้อนอยู่บ้าง
คนทั้งสองนี้คิดช่วยพวกเขาเพียงเพราะหวังดีจริงหรือ
ย่อมไม่ใช่แน่
พวกเขาคงมีจุดประสงค์บางอย่าง
แต่ไม่ว่าจุดประสงค์นั้นคืออะไร ตลอดเส้นทางนี้ หากไม่มีพวกเขาคอยคุ้มครอง เขากับจือเสี่ยคงกลายเป็นวิญญาณใต้คมดาบไปนานแล้ว
หลังเดินทางทั้งวันทั้งคืน ในที่สุดวันที่เจ็ด พวกเขาก็มาถึงนอกเมืองหลวงแคว้นแม่น้ำเหล็กอย่างปลอดภัย แม้จะต้องเผชิญอันตรายมาหลายครั้ง