“สิ่งที่พวกเราต้องการ เจ้าให้ไม่ได้หรอก”
ม่อซังอวี๋ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะง้างธนูเล็งเป้าหมายต่อ
แต่มีโล่มนุษย์ขวางอยู่เบื้องหน้าเสียมากมาย ยากจะเล็งให้แม่นยำ
“ในเมื่อพวกเจ้าภักดีถึงเพียงนี้ ข้าก็ยินดีสงเคราะห์ให้”
ลูกธนูอีกดอกพุ่งออกไป
คราวนี้ ลูกธนูทะลวงร่างองครักษ์สองนายที่ขวางอยู่หน้าอัครมหาเสนาบดีตระกูลหนิงจนสิ้นใจพร้อมกัน
ลูกธนูสีทองทะลุผ่านร่างทั้งสอง ทิ้งรูเลือดไว้บนร่าง
ทว่าหลังจากคนตาย ลูกธนูก็ค่อย ๆ เลือนหายไป
“นี่...นี่มันวิชามารอะไรกัน?!” เหล่าองครักษ์ที่เห็นเหตุการณ์กับตาต่างหน้าถอดสี มองไปยังคนบนหลังคาด้วยแววตาหวาดกลัว
เมื่อเห็นคนบนหลังคาเริ่มเล็งอีกครั้ง องครักษ์ก็ถอยร่นโดยไม่รู้ตัว เบียดกันเป็นกลุ่ม ไม่กล้ายืนขวางหน้าอัครมหาเสนาบดีตระกูลหนิงอย่างมั่นคงเหมือนก่อนอีก
“พวกไร้ประโยชน์! ไอ้พวกไร้ประโยชน์ทั้งนั้น!”
อัครมหาเสนาบดีตระกูลหนิงทั้งตกใจทั้งโกรธ จึงตวาดด่าลั่น “มัวหดหัวอยู่ทำไม? บุกเข้าไป! ใครสังหารมือสังหารสองคนนี้ได้ ข้าจะให้ทองหมื่นตำลึง เลื่อนขั้นสามขั้น!”
ดังคำกล่าวว่า เมื่อมีรางวัลหนัก ย่อมมีผู้กล้าปรากฏ
องครักษ์สิบกว่าคนคำรามลั่น พุ่งเข้าใส่คนฝั่งตรงข้าม
พวกเขากระจายกำลัง บ้างปีนกำแพง บ้างอ้อมไปตามตรอกด้านข้าง ทำให้การยิงยากขึ้นในทันใด
เมื่อเห็นเช่นนั้น ม่อซังอวี๋ก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
นางดีดสายธนูด้วยปลายนิ้ว ลูกธนูสีทองหลายสิบดอกพลันก่อตัวขึ้นพร้อมกัน
“เทพธิดาโปรยดอกไม้!”
ลูกธนูสีทองราวกับมีดวงตา พุ่งแยกกันไปยังองครักษ์ที่กำลังบุกเข้ามา
“ปุ ปุ ปุ!”
เสียงทึบดังขึ้นต่อเนื่อง องครักษ์สิบกว่าคนที่พุ่งออกมาล้มลงทั้งหมดโดยไม่มีข้อยกเว้น
คนที่เหลืออยู่ด้านหลังซึ่งกำลังจะบุกไปข้างหน้าพลันชะงักงัน ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ไม่กล้าผลีผลามอีก
“อวี๋เอ๋”
เฟิ่งสิงอวี้ซึ่งยืนชมการต่อสู้อยู่ข้าง ๆ พลันเรียกนาง
ลูกธนูมากมายเพียงนั้น...
ใช้พลังวิญญาณไม่ต้องใช้เงินหรือไร?
เขามองแล้วยังรู้สึกเสียดายแทน
“มีอะไร?”
ม่อซังอวี๋หันไปมองอย่างสงสัย แต่กลับเห็นเขาลอยลงมาจากหลังคาราวกับเงาร่างเลือนราง