ฉู่เทียนสงกำลังทุกข์ทรมานกับความลังเลใจ ไม่อาจตัดสินใจได้
นอกห้องขัง พลันมีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้น
ขันทีผู้ส่งสารคนหนึ่งพาทหารมหาดเล็กหลวงหลายคนรีบรุดเข้ามา น้ำเสียงแหลมเล็กก้องสะท้อนไปทั่วคุก “ฉู่เทียนสง ฝ่าบาทมีพระราชโองการ ให้เจ้าเข้าเฝ้าที่ห้องพระราชาสน์เดี๋ยวนี้!”
ฉู่เทียนสงสะท้านไปทั้งกาย เงยหน้าขึ้นมองขันทีผู้ส่งสารอย่างรวดเร็ว
ทว่าเบื้องหน้า ยังจะมีเงาของเฟิ่งสิงอวี้กับม่อซังอวี๋อยู่ที่ไหนอีก?
เขาหัวเราะเยาะตัวเองเสียงเย็น
หากมิใช่เพราะชายแดนเกิดเรื่องใหญ่จริง ฝ่าบาทจะทรงเรียกเขาเข้าเฝ้าได้อย่างไร?
เกรงว่าเขากับจือเสี่ยคงต้องตายอย่างไร้สุ้มเสียงอยู่ในคุกจองอวี่อันมืดมิดไร้แสงตะวันแห่งนี้กระมัง
ห้องพระราชาสน์
ทันทีที่ฮ่องเต้เห็นฉู่เทียนสงกับเวินจือเสี่ยถูกนำตัวเข้ามา พระองค์ก็ลุกขึ้นจากหลังโต๊ะทรงงาน รีบเสด็จเข้าไปประคองฉู่เทียนสงที่กำลังจะคารวะด้วยพระองค์เอง สีพระพักตร์เปี่ยมด้วยความห่วงใยและรู้สึกผิด
“ฉู่ชิง เจ้าได้รับความลำบากแล้ว! เราเพิ่งรู้วันนี้เองว่าอัครมหาเสนาบดีตระกูลหนิงบังอาจถึงเพียงนี้ กล้าลอบควบคุมตัวพวกเจ้าไว้ในคุกจองอวี่โดยพลการ ทั้งที่ปิดบังเรา!”
ฮ่องเต้ตรัสด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดเจือโทสะ “ขุนนางกังฉินเช่นนี้ไม่เห็นกฎหมายอยู่ในสายตา หลอกลวงเบื้องบนปิดบังเบื้องล่าง หากมิได้ถูกสวรรค์ลงทัณฑ์ ถูกมือสังหารปลิดชีพ เราก็ต้องสับร่างมันเป็นหมื่นชิ้น เพื่อให้คำอธิบายแก่ฉู่ชิงและกุนซือเวิน!”
พระดำรัสของพระองค์หนักแน่นจริงใจ โยนความผิดทั้งหมดให้แก่อัครมหาเสนาบดีตระกูลหนิงผู้ล่วงลับ ส่วนพระองค์เองกลับกลายเป็นฮ่องเต้ผู้ทรงเมตตาที่ไม่รู้เรื่องราวและถูกคนปิดหูปิดตา
ฉู่เทียนสงหลุบตาลง ฟังวาจาจอมปลอมจนถึงที่สุด ความลังเลใจที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดพลันแปรเปลี่ยนเป็นเสียงเยาะเย้ยเย็นชา
“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงตรวจสอบเรื่องราวจนกระจ่าง” เขาตอบเสียงราบเรียบ ฟังไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ
เมื่อเห็นว่าเขาดูเหมือนไม่ติดใจเอาความ ฮ่องเต้ก็ทรงโล่งพระทัย แล้วจึงเข้าสู่เรื่องสำคัญ