การกระทำเช่นนี้ของนางก็เท่ากับเปิดเผยตัวตนออกมาตรง ๆ
แม้ตลอดทางจะมีคนคอยจับตาดูอยู่ในที่ลับ แต่ก็ไม่อาจควบคุมความเคลื่อนไหวของนางได้ทั้งหมด
มาถึงที่นี่จึงนับว่าปะทะหน้ากันอย่างแท้จริง
“โอ้... ที่แท้ก็เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลม่อ ฝ่าบาทกับใต้เท้าม่อรอคอยมานานแล้ว ในเมื่อมีวาสนาได้พบคุณหนูม่อ เช่นนั้นให้ข้าน้อยคุ้มกันคุณหนูม่อเข้าเมืองก็แล้วกัน”
หัวหน้าทหารยิ้มประจบเต็มใบหน้า ทว่าแววตากลับแฝงความหมายที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
เฟิ่งสิงอวี้ซึ่งปลอมตัวเป็นบ่าวก้าวออกมาอย่างถูกจังหวะ ค้อมกายเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความหวาดหวั่น “ในเมื่อคุณหนูพบคนรู้จักแล้ว เช่น... เช่นนั้นข้าน้อยคงส่งได้ถึงแค่นี้ คุณหนูว่าอย่างไร ค่ารถ...”
ม่อซังอวี๋เหลือบมองเขา ล้วงถุงเงินจากแขนเสื้อแล้วโยนให้ส่ง ๆ “เอาไป รีบกลับไปเสีย”
เฟิ่งสิงอวี้รับถุงเงินมาชั่งน้ำหนัก กล่าวขอบคุณซ้ำ ๆ จากนั้นก็บังคับรถม้าผ้ากองสีเขียวให้หันกลับ แล้วค่อย ๆ เคลื่อนย้อนทางเดิมไปอย่างเอื่อยเฉื่อย
บุรุษผู้นี้ ฝีมือการแสดงไม่เลวเลยนี่
“คุณหนูม่อ เชิญ”
หัวหน้าทหารมิได้สงสัย ยกมือส่งสัญญาณ ทันใดนั้นคนข้าง ๆ ก็จูงรถม้าคันหนึ่งมาให้ ดูสบายกว่าเดิม แต่ก็ปิดมิดชิดกว่าเช่นกัน
ม่อซังอวี๋ไม่ได้พูดอะไร ขึ้นรถม้าไป
รถม้าออกเดินทางอีกครั้ง มุ่งหน้าสู่ราชธานีอย่างเร่งรีบ
ม่านรถทิ้งตัวลง ปิดกั้นสายตาจากทั้งภายในและภายนอก
เดินทางไปราวครึ่งชั่วยาม ก็มาถึงบริเวณใกล้แพรกไม้แห่งหนึ่งซึ่งผู้คนใช้พักเท้า
พวกทหารเองก็จำเป็นต้องพักผ่อนครู่หนึ่งและเติมน้ำ
ม่อซังอวี๋เปิดม่านรถ มองแพรกไม้ที่อยู่ไม่ไกลกับแนวป่าโปร่งด้านหลัง แล้วเอ่ยกับหัวหน้าทหารว่า “ขออภัย ข้าจะไปทำธุระสักครู่”
“คุณหนูม่อเชิญตามสบาย”
หัวหน้าทหารสั่งให้ทหารสองนายติดตามนางไปยังชายป่า
เมื่อถึงบริเวณที่ค่อนข้างเงียบสงบ นางก็เดินอ้อมไปหลังก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง
“พี่ชายทั้งสอง รบกวนหลบไปสักครู่”
ทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนจำต้องหันหลังให้
รอบด้านล้วนเป็นคนของพวกเขา จึงไม่กังวลว่านางจะหนี
ต่อให้หนีไปได้ ก็จับกลับมาได้อยู่ดี
ครู่ต่อมา “ม่อซังอวี๋” ก็เดินออกมาจากหลังก้อนหิน สีหน้าเป็นปกติ และกลับไปนั่งบนรถม้าโดยมีทหารคุ้มกัน