คลั่งแล้ว คลั่งแล้ว
ทุกคนคลั่งกันหมดแล้ว!
ทั้งที่รู้ว่าเป็นกับดัก คนเดียวกระโดดลงไปยังไม่พอ ยังจะกระโดดลงไปพร้อมกันสองคนอีกหรือ?
กู้จิ่นจือเป็นห่วงพวกเขาจนอกสั่นขวัญแขวนอยู่เสมอ แต่ก็เลือกที่จะ...เชื่อใจพวกเขาเสมอเช่นกัน
“ฝ่าบาท ฮองเฮา โปรดรับสั่งมาเถิดว่าจะให้กระหม่อมทำเช่นไร กระหม่อมย่อมทุ่มเทสุดกำลังจนกว่าชีวิตจะหาไม่!”
“ไม่ถึงกับร้ายแรงเพียงนั้นหรอก”
ม่อซังอวี๋เอ่ยอย่างผ่อนคลาย “ต้าโยวมีรากฐานแข็งแกร่ง ส่วนข้าก็ไม่ประมาทศัตรู และพวกเจ้าก็ไม่ใช่พวกเจ้าเมื่อหนึ่งปีก่อนอีกแล้ว ตอนนี้เรามีทั้งคน เงิน อาวุธ และยุทโธปกรณ์พร้อม ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัว และไม่จำเป็นต้องกล้ำกลืนความอัปยศอดสูอีกต่อไป”
“ฮองเฮาตรัสถูกต้องแล้ว”
หานเสียวไม่รู้ว่าเมื่อก่อนเป็นเช่นไร แต่รู้ดีว่ายามนี้เป็นอย่างไร จึงกล่าวอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม “พวกเรามีกำลังเพียงพอ หากต้าโยวกล้ารุกรานจริง พวกเราก็สู้กับพวกมันให้ถึงที่สุด!”
ลู่จิ้นพยักหน้า “ถูกต้อง แต่ตามวิธีการรบที่ฝ่าบาทกับฮองเฮาเคยใช้ กระหม่อมคิดว่าคราวนี้หากฮองเฮาจำเป็นต้องไปต้าโยว จะว่าไปแล้ว...พวกเราน่าจะ...”
พอเอ่ยเช่นนี้ สายตาของทุกคนก็หันไปมองลู่จิ้น
ราชวงศ์ต้าโยวไม่ใช่แคว้นเล็กแคว้นน้อยที่ผ่านมาจะสั่นคลอนได้ง่ายดายเช่นนั้นได้อย่างไร
ความคิดของลู่จิ้นช่างไร้เดียงสาเกินไป
ทว่าม่อซังอวี๋กลับยิ้ม แล้วกล่าวอย่างกึ่งล้อเล่นกึ่งจริงจังว่า “ลองดูก็ได้”
เฟิ่งสิงอวี้มองนาง น้ำเสียงสงบนิ่ง “เช่นนั้นก็ลองดู”
ในเมื่อจะแก้แค้น ก็ทำให้ฟ้าดินพลิกคว่ำไปเสียเลย
“ในเมื่อทุกท่านตัดสินใจแล้ว เช่นนั้นเรามาวางแผนให้รอบคอบรัดกุมกันเถิด” กู้จิ่นจือกล่าว
ทุกคนไม่มีความเห็นคัดค้าน
แผนการถูกกำหนดขึ้นอย่างรวดเร็ว
วันรุ่งขึ้น ทหารมหาดเล็กล้อมเรือนชาวบ้านที่ไม่สะดุดตาแห่งหนึ่งในเมืองอู่ตู้ไว้อย่างเงียบเชียบ สายลับของต้าโยวที่อยู่ข้างในถูกกวาดล้างจนหมดในคราวเดียว
กู้จิ่นจือสอบปากคำพวกเขาตลอดทั้งคืน จนได้รายชื่อและวิธีติดต่อทั้งหมดมา
แต่เขาไม่ได้ลงมือรวบสายลับทั้งหมด หลังได้ข้อมูลแล้วก็ส่งคนของไยจื้อไปปลอมตัวแทนที่และแทรกซึมเข้าไป กลายเป็นสายลับสองหน้าในหมู่สายลับของต้าโยว