ม่อซังอวี๋มองไปตามทิศทางที่เขาชี้
เห็นประตูข้างของคฤหาสน์ฝั่งตรงข้ามเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างหนึ่งค่อย ๆ เดินทอดน่องออกมา
คนผู้นั้นสวมชุดรัดรูปสีแดงคล้ำ รูปร่างผอมบางอย่างยิ่ง
ในมือถือกาสุราขนาดไม่ใหญ่ ท่วงท่าเดินดูเกียจคร้าน ปลายเท้าแทบไม่แตะพื้น ราวกับกำลังลอยอยู่
แสงจันทร์ไม่สว่างนัก ทว่าก็พอให้มองเห็นใบหน้าของเขาได้ชัดเจน
ผิวขาวซีดไร้สีเลือด เครื่องหน้าธรรมดาสามัญ มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่ส่องประกายในราตรีจนชวนขนลุก ประหนึ่งเปลวไฟผีเรืองรองสองจุด
เขาเดินมาถึงกลางถนน เงยหน้ากระดกสุราดื่ม อกกลืนน้ำลายขยับขึ้นลงครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตากวาดผ่านหลังคาและปากตรอกโดยรอบอย่างคล้ายไม่ใส่ใจ
หัวใจม่อซังอวี๋พลันสะท้าน
คนผู้นี้ให้ความรู้สึกคล้ายฉู่ฉางหลาน เป็นกลิ่นอายลึกล้ำหยั่งไม่ถึงดุจหุบเหวและท้องทะเล ทว่ากลับมีความเย็นเยียบอำมหิตเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างหนึ่ง อันตรายประหนึ่งงูพิษแลบลิ้น
“เป็นเขา...”
เสียงของเฟิ่งสิงอวี้แผ่วต่ำจนแทบไม่ได้ยิน “จอมขันทีชื่อชิ่ง เงาที่เฟิ่งหมิงหยวนไว้วางใจที่สุด”
ตั้งแต่เด็ก เขาก็รู้สึกว่าจอมขันทีชื่อชิ่งผู้นี้ไม่ธรรมดา เพียงแต่ในตอนนั้นพลังของเขายังไม่ถึงขั้น จึงสัมผัสความลึกล้ำของอีกฝ่ายไม่ได้
ดูจากตอนนี้แล้ว คนผู้นี้คงเป็นมหาครูที่ซ่อนตัวอยู่ในราชธานีมาโดยตลอดอย่างไม่ต้องสงสัย
จอมขันทีชื่อชิ่งกระดกสุราดื่มอีกอึก คล้ายกำลังลิ้มรส จากนั้นก็หันกายมาทางที่ม่อซังอวี๋กับเฟิ่งสิงอวี้ซ่อนตัวอยู่ แล้วมองมา
ทั้งที่มีถนนคั่นอยู่หนึ่งสาย แถมยังมีเรือนบ้านบังสายตา ทว่าชั่วขณะนั้นม่อซังอวี๋กลับรู้สึกราวกับถูกงูพิษจับจ้อง ขนบริเวณแผ่นหลังลุกชันขึ้นทันที
มือของเฟิ่งสิงอวี้กดลงบนไหล่นาง แรงกดเพิ่มขึ้น พลังวิชาแท้โคจร ห่อหุ้มกลิ่นอายของทั้งสองไว้แน่นหนาและซ่อนเร้น
เวลานี้ หากม่อซังอวี๋ใช้พลังวิญญาณ กลับจะยิ่งทำให้กลิ่นอายรั่วไหลได้ง่าย
สายตาของจอมขันทีชื่อชิ่งหยุดอยู่บนหลังคาบริเวณนั้นราวสองสามลมหายใจ สีหน้าไร้ความรู้สึก ก่อนจะค่อย ๆ เบนออกไป ราวกับเพียงเหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ