ม่อซังอวี๋ไม่อยู่ เฟิ่งสิงอวี้จึงตกอยู่ในสภาวะหงุดหงิดอย่างถึงที่สุด
ขุนนางในราชสำนักขาดแคลนอย่างหนัก ระบบคัดเลือกขุนนางก็มีปัญหาใหญ่หลวง เขาเป็นแม่ทัพที่ประจำรักษาชายแดนมานาน จู่ ๆ ก็ต้องมาเป็นจักรพรรดิ ทั้งที่รู้ว่าระบบมีปัญหา แต่ชั่วขณะก็ยังคิดวิธีแก้ที่ดีกว่านี้ไม่ออก
ในเวลาเช่นนี้ ยังมีคนกล้ายื่นฎีกากล่าวโทษฮองเฮาอีก...
กล่าวว่าม่อซังอวี๋นับแต่ได้รับแต่งตั้งเป็นฮองเฮา ก็ไม่เคยอยู่ในวังแม้แต่วันเดียว ตั้งแต่โบราณมาไม่เคยมีฮองเฮาเช่นนี้มาก่อน
แม้ว่า...จะเป็นเช่นนั้นจริง แต่ต่อให้อวี๋เอ๋ของเขา เขายังไม่กล้าพูดมากสักคำ แล้วเจ้าพวกตาแก่ที่ยังตั้งหลักในราชสำนักไม่มั่นคงกลุ่มนี้มีสิทธิ์อะไรถึงมาว่านาง?
ที่สำคัญที่สุดคือ ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว ทำไมนางยังไม่กลับมาอีก?!
กู้จิ่นจือเดินเข้าไปเงียบ ๆ หยิบฎีกาบนโต๊ะทรงพระอักษรขึ้นมาดู
เขายกมือกุมหน้าผาก
ช่างไม่รู้จักที่ตายเสียจริง
พอเห็นเนื้อหาในฎีกาอีกฉบับ เขาก็อดสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้
ยังมีคนที่ไม่กลัวตายยิ่งกว่านี้อีก ถึงกับเสนอให้ฝ่าบาทคัดเลือกพระสนม?
ทุกวันพวกเขายุ่งจนหัวหมุน แต่ขุนนางเหล่านี้กลับว่างมากนัก
เพิ่งสถาปนาประเทศได้ไม่ถึงเดือน ก็คิดฉวยโอกาสตอนฮองเฮาไม่อยู่ รีบร้อนส่งคนเข้าวังหลังเสียแล้ว!
ไม่แปลกที่ฝ่าบาทจะกริ้ว
“จิ่นจือ เจ้าคิดว่าทำไมข้าถึงต้องเป็นจักรพรรดิ?”
เฟิ่งสิงอวี้เริ่มสงสัยในการตัดสินใจของตน
ตอนนั้นที่เลือกเส้นทางนี้ ก็เพียงเพื่อเอาชีวิตรอด และเพื่อ...ให้มีความสามารถพอจะล้างแค้น
แต่ตอนนี้พอสร้างแคว้นขึ้นมา เขากลับไม่มีแม้แต่อิสรภาพ
“ฝ่าบาท”
พูดมาตั้งนาน
ที่แท้ฝ่าบาทก็ขาดฮูหยินไม่ได้
กู้จิ่นจือเกลี้ยกล่อมว่า “ฝ่าบาท ฮองเฮาออกไปตรากตรำอยู่ข้างนอก ก็เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้แนวป้องกันชายแดน ปกป้องแผ่นดินที่พวกเราร่วมกันยึดมาได้ ท่าน...อดทนอีกสักหน่อยเถิด ข้าคิดว่านางน่าจะกลับมาเร็ว ๆ นี้แล้ว”
“...อืม เรื่องคัดเลือกขุนนาง เจ้ามีวิธีการดี ๆ หรือไม่?”
ครั้งนี้เมื่อปูนบำเหน็จความชอบและแต่งตั้งตำแหน่ง เกือบทั้งหมดล้วนเป็นแม่ทัพ