ทางด้านแคว้นเย่หลาง ฉู่เทียนสงเป็นแม่ทัพใหญ่ มีลู่จิ้นกับหานเสียวเป็นนายพลตรี
นำทัพหนึ่งแสนนาย มุ่งหน้าไปยังราชธานีเย่หลาง
ต้องเร่งบดขยี้กองกำลังต่อต้านที่เหลือให้ได้ในเวลาอันสั้นที่สุด พร้อมสนับสนุนกลุ่มอำนาจที่เป็นมิตร เพื่อรักษาเสถียรภาพของสถานการณ์
ทางด้านแคว้นชางฉี เฟิ่งสิงอวี้รับหน้าที่แม่ทัพใหญ่ด้วยตนเอง
มีฮั่นชงกับหยานฉิงเป็นนายพลตรีซ้ายขวา
นำทัพหนึ่งแสนนาย เดินทัพไปตามเส้นทางที่วางไว้ ใช้กำลังดุจสายฟ้าฟาด ทะลวงแนวป้องกันชายแดน บุกตรงเข้าสู่ดินแดนตอนในของแคว้นชางฉี
ทางด้านแคว้นไป๋เยว่ ม่อซังอวี๋เป็นแม่ทัพใหญ่
มีหยวนเจากับไยจื้อคอยช่วยเหลือ นำทัพหนึ่งแสนห้าหมื่นนายเช่นกัน
เมื่อคำนึงว่าแคว้นไป๋เยว่มีภูเขามากและภูมิประเทศซับซ้อน กู้จิ่นจือจึงจัดเตรียมกำลังพลและอาวุธที่ถนัดการรบบนภูเขาไว้เป็นพิเศษ
ส่วนกำลังพลที่เหลืออยู่ กู้จิ่นจือกับเวินจือเสี่ยเป็นผู้บัญชาการ ประจำอยู่ที่เมืองหลวงแม่น้ำเหล็กและจุดยุทธศาสตร์ตามชายแดน
พร้อมกันนั้นยังรับผิดชอบการส่งกำลังบำรุง รักษาความมั่นคงด้านหลัง และเตรียมพร้อมรับมือกับความเคลื่อนไหวของกลุ่มอำนาจอื่นอยู่เสมอ
ส่วนทางเมืองโยวตู้มีฉู่ฉางหลานประจำการอยู่ ขณะที่ทุ่งหญ้าก็มีประมุขเผ่าต่าง ๆ คอยดูแล อีกทั้งยังมีม่านพลังกั้น จึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครฉวยโอกาสลอบโจมตี
“หัวใจของศึกครั้งนี้อยู่ที่ความรวดเร็วและเด็ดขาด”
กู้จิ่นจือกล่าวสรุปในตอนท้ายว่า “ต้องบดขยี้กำลังหลักของข้าศึกให้ได้เร็วที่สุด เพื่อสร้างข้อเท็จจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง ให้ข้าศึกไม่ทันตั้งตัว กองทัพแต่ละสายต้องติดต่อประสานงานกัน หากเกิดเหตุไม่คาดฝัน ต้องปรับกลยุทธ์ให้ทันท่วงที”
“อืม” ม่อซังอวี๋กับเฟิ่งสิงอวี้พยักหน้าพร้อมกัน
คราวนี้ ทั้งสองต่างยอมรับคำสั่งเป็นเอกฉันท์
จากนั้น ข้าวอาหารม้าและยุทโธปกรณ์ก็ถูกลำเลียงไปยังชายแดนอย่างไม่ขาดสาย
เหล่าแม่ทัพนายกองรับคำสั่ง แล้วเริ่มระดมพลและแบ่งหน้าที่กันอย่างเร่งรีบ
เหล่าทหารเตรียมพร้อมออกรบ ลับคมดาบอย่างกระตือรือร้น
ภายในไม่กี่วัน พวกเขาซักซ้อมยุทธวิธีซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมทำความคุ้นเคยกับเส้นทาง
เจ็ดวันต่อมา ทุกอย่างก็เตรียมพร้อมเรียบร้อย