“การคัดเลือกขุนนาง จำเป็นต้องมีระบบใหม่”
ม่อซังอวี๋ดันเฟิ่งสิงอวี้ให้ลุกขึ้นนั่ง สีหน้าพลันเคร่งขรึม “ระบบใหม่นี้ต้องยุติธรรมและเที่ยงธรรม ดึงความสนใจของทุกคนจากการฝากฝังผ่านเส้นสาย กลับมาสู่ความรู้ความสามารถที่แท้จริง และกฎเกณฑ์ที่พวกเรากำหนดขึ้น...”
เห็นว่าดึงความสนใจของเขาได้สำเร็จแล้ว นางจึงยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวต่อ “อย่างเช่น การสอบเคอจวี่”
แววตาเฟิ่งสิงอวี้หรี่ลงเล็กน้อย “การสอบเคอจวี่?”
“ใช่ ยกเลิกข้อเสียของระบบเก่าอย่างการเสนอชื่อและการสืบทอดตำแหน่ง เปิดการสอบเคอจวี่ขึ้น ไม่สนชาติกำเนิดหรือตระกูล สนเพียงความรู้ความสามารถและบทความ คัดเลือกเป็นลำดับขั้น”
“สอบระดับเมืองและอำเภอ การสอบเซียงซื่อ การสอบฮุ่ยซื่อ การสอบเตี้ยนซื่อ...ไต่ขึ้นไปทีละขั้น”
“บุตรหลานจากตระกูลยากจนก็มีหนทางก้าวหน้า ส่วนตระกูลใหญ่ผู้ดีเก่าหากอยากสืบทอดเกียรติยศ ก็ต้องให้ลูกหลานตั้งใจร่ำเรียน ใช้ความสามารถแข่งขันกัน”
ม่อซังอวี๋กล่าวรวดเดียวจบ “เป็นเช่นนี้แล้ว พวกตาแก่เหล่านั้นยังจะมีแก่ใจคอยจับตาตำหนักฝ่ายในของเจ้าทุกวันได้อย่างไร?”
“พวกเขาต้องวุ่นวายกับการเร่งรัดลูกหลานให้เตรียมสอบ วุ่นวายกับการยืนหยัดในกฎเกณฑ์ใหม่ กระทั่ง...ยังต้องคอยเอาใจคนที่อาจได้เป็นผู้คุมสอบ ใครจะมีเวลามาบีบบังคับให้เจ้าเลือกพระสนมอีก?”
เฟิ่งสิงอวี้มองนางอย่างตะลึงงัน
แววครุ่นคิดค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตา
จู่ ๆ เขาก็ดึงนางกลับเข้าอ้อมแขนอย่างแรง วางคางลงบนกระหม่อมนางแล้วถอนใจ “อวี๋เอ๋ สมองของเจ้าเติบโตมาอย่างไรกัน เหตุใดจึงฉลาดถึงเพียงนี้? จิ่นจืออดหลับอดนอนมานานยังคิดวิธีดี ๆ ไม่ออก แต่เจ้ากลับแก้ปัญหาได้ง่าย ๆ?”
“...เอ่อ”
ม่อซังอวี๋ถูกชมจนอดรู้สึกผิดขึ้นมาไม่ได้
“ไว้ค่อยไปปรึกษาท่านกู ท่านกูรู้ข้อบกพร่องของระบบเก่าเป็นอย่างดี ทั้งยังรู้ว่าพวกเราต้องการคนแบบใด บอกแนวทางให้เขา แล้วให้เขาร่างรายละเอียดออกมา จากนั้นข้าค่อยพิจารณาปรับแก้”
“ดี”
เฟิ่งสิงอวี้พยักหน้า แล้วช้อนอุ้มนางขึ้นจากเอว พาออกจากห้องพระราชสาสน์
ม่อซังอวี๋โอบคอเขาไว้ งุนงงว่าเขาจะทำอะไร “จะไปไหน?”
“เจ้าเหนื่อยแล้ว ข้าจะพาไปแช่สระน้ำอุ่นที่เพิ่งสร้าง ให้ผ่อนคลายสักหน่อย”
“...”