ไม่มีใครอยู่
เฟิ่งสิงอวี้มิได้แช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อน
นางหันศีรษะไปมอง จึงพบว่าเขากำลังเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนเตียงนุ่มข้างบ่อ
เขาสวมชุดนอนผ้าไหมสีหมึกตัวหลวม คอเสื้อเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าแข็งแรงและแผ่นอกส่วนหนึ่ง
เส้นผมสีหมึกมิได้รวบไว้ ปล่อยสยายลงตามใจ เส้นผมเปียกชื้นสองสามปอยแนบอยู่ตรงขมับ ยิ่งขับให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูเย็นชาน้อยลงท่ามกลางไอน้ำที่ลอยฟุ้ง ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายผ่อนคลายอันชวนให้ลุ่มหลง
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องม่อซังอวี๋ที่เดินเข้ามาได้อย่างแม่นยำ
แววตาคู่นั้นลึกล้ำ เปี่ยมด้วยความร้อนแรงที่ไม่คิดปกปิด ราวกับสัตว์ร้ายที่หมายตาเหยื่อ
ฝีเท้าของม่อซังอวี๋ชะงักไปเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
“กลับมาแล้วหรือ?”
เฟิ่งสิงอวี้เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่ากว่าปกติเล็กน้อย ดังก้องแผ่วเบาไปทั่วตำหนักอันกว้างขวางและชื้นเย็น
“อืม”
ม่อซังอวี๋เดินเข้าไปนั่งบนเตียงนุ่มข้างกายเขา “วันนี้ว่างนักหรือ งานราชการจัดการเสร็จหมดแล้วหรือ?”
“เรื่องสำคัญจัดการเรียบร้อยแล้ว”
เฟิ่งสิงอวี้ยื่นมือมากุมมือนาง ปลายนิ้วลูบไล้กลางฝ่ามือเบา ๆ “ที่เหลือ จิ่นจือกับเวินจือเสี่ยรับมือได้”
มือเขายังอุ่นจากน้ำในบ่อ สัมผัสนั้นทำให้ฝ่ามือของม่อซังอวี๋สั่นไหวเล็กน้อย
“อวี๋เอ๋”
เขาออกแรงเบา ๆ ดึงนางเข้ามาใกล้ตัว “ยังจำได้หรือไม่ว่าวันนั้นเจ้ารับปากข้าไว้อย่างไร?”
มาแล้ว
ในใจม่อซังอวี๋ส่งเสียงเตือนภัย ทว่าสีหน้ากลับแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ “รับปากอะไรหรือ? ให้เจ้าดูแลสุขภาพ อย่าหักโหมเกินไปหรือ?”
เฟิ่งสิงอวี้หัวเราะเสียงต่ำ เสียงหัวเราะนั้นทุ้มมีเสน่ห์และแฝงความคุกคาม ดังก้องอยู่ข้างหูนาง “แกล้งทำเป็นไม่รู้กับข้าหรือ?”
เขายกมืออีกข้างขึ้น เชยคางนางเบา ๆ บังคับให้นางหันมามองเขา
ท่ามกลางไอน้ำที่ลอยฟุ้ง แววตาของเขาดำสนิท ภายในนั้นมีความรู้สึกบางอย่างพลุ่งพล่าน เป็นความรู้สึกที่นางคุ้นเคย ทว่าก็ชวนให้รู้สึกแปลกหน้าอยู่บ้าง
“เจ้าพูดไว้ว่า…พอจัดการเรื่องยุ่ง ๆ ช่วงนี้เสร็จ จะชดเชยให้ข้าอย่างดี”
เขาเอ่ยเตือนอย่างใจดี ทุกคำล้วนแฝงความหมายลึกซึ้ง “ตอนนี้ถึงเวลารักษาสัญญาแล้วใช่หรือไม่?”